Dende a outra beira

"A verdade sobre a producción dos nosos alimentos"

2012-02-16T23:48:00.001+01:00

"Sensibilidade Química Múltiple"

2011-07-06T14:42:00.003+02:00

Que a grande maioría dos materiais e substancias cos que estamos en contacto a diario son tóxicos, en pequenas e/ou grandes cantidades é un feito amplamente coñecido e recoñecido mesmo por quen fabrica os propios produtos. Exemplos moi escandalosos son a presenza de substancias capaces de producir disfuncións importantísimas en órganos vitais e distintos tipos de cancro en cosméticos de uso cotián: parafinas líquidas, procedentes do petróleo, en aceites para bebés; ftalatos, que producen esterilidade masculina, nos plásticos cos que se elaboran obxectos cotiás como recipientes de comida, cortinas de baño, brinquedos para bebés, etc, e nón só nestes obxectos senón tamén nos cosméticos como champús, suavizantes, cremas anti-engurras, etc; fenol e fenil, dous alcoholes capaces de afectar ao sistema nervoso, fígado, pel, etc, en cosméticos, lacas do pelo e enxaugues dentais; colorantes, solventes, fragancias artificiais e centos e centos de substancias químicas artificiais que están presentes en absolutamente todos os obxectos cos que temos contacto a diario, como a cola coa que están pegados os móveis da nosa casa, ou a tinta coa que están impresos os libros, ou os tintes cos que nos tinximos o cabelo, os ambientadores e desodorantes, antimosquitos e plásticos diversos nos que gardamos a comida... Por non falar dos limpadores que utilizamos para desinfectar o baño, o chan das nosas casas, os limpa cristais, os xabróns da lavadora, suavizantes da roupa, etc... e do teflón co que están recubertas as nosas tixolas, que emana substancias velenosas ao alcanzar determinada temperatura cando cociñamos.
Resulta que o noso modo de vida está fundamentado na toxicidade de todo o que o substenta! Pois ben, parece que o síndrome de sensibilidade química múltiple, a fatiga crónica e outras enfermidades de nova aparición e sen recoñecer actualmente en moitos países, entre eles o noso, están aumentando exponencialmente entre a poboación e incapacitando a quen os padece para traballar e seguir levando unha vida normal, estando obrigados a recluírse nas súas casas, que converten nun búnquer onde os tóxicos se limitan ao mínimo posible para poder sobrevivir. Aparentemente, o noso organismo é capaz de tolerar unha cantidade de tóxicos máxima e chega un momento que se satura, enfermando todos os nosos sistemas á vez e manifestando síntomas propios de múltiples enfermidades, como problemas respiratorios, articulatorios, dixestivos, nervosos, alérxicos, et. A miúdo os médicos son incapaces de recoñecer a enfermidade, pola Utilizar produtos elaborados con materias primas o máis naturais posible e libres de tóxicos é a solución que atoparon estas persoas, e demóstrase que deste xeito poden levar unha vida máis ou menos normal, pero claro, lonxe do resto da sociedade.
Veño de ler sobre o tema e tamén de comprobar que todos nós poderiamos vivir rodeados de produtos naturais se nos concienciarmos do importante que é manter a nosa saúde e a dos fillos a salvo dos intereses económicos de quen se enriquece á conta de vendernos un produto a sabendas de que é tóxico, como acontece coa maioría das marcas que fabrican todo o que utilizamos a diario e que, como legalmente poden permitirse seguirnos envelenando, nada invisten en ver de que maneira hai que modificar a fabricación para facer o produto non tóxico. Porque existen marcas que así o fan produtos á venda libres de tóxicos, é que sabemos que é viable.
Acabaremos todos recluídos nas nosas casas, incapacitados, igual que estas persoas que anónimamente sofren a avaricia da sociedade? Acabarán os nosos fillos coa saúde destrozada só porque nós, coñecedores do estado das cousas, nos negamos a cambiar as cousas?
Entretanto, optar por produtos sans no posible, ecolóxicos, consultar sempre as etiquetas dos produtos e ler, informarse, que é o único que se me ocorre.
Deixo uns enlaces interesantisimos ao respecto:

http://www.dsalud.com/index.php?pagina=articulo&c=499
http://nofun-eva.blogspot.com/
http://nofun-eva.blogspot.com/2008/08/cosmtica-natural.html
http://nofun-eva.blogspot.com/2008/07/una-casa-saludable.html
http://nofun-eva.blogspot.com/2008/11/utensilios-de-cocina-y-toxicidad.html

"A excelencia educativa en Galiza: recorte de profesorado"

2011-06-28T16:18:00.004+02:00

Onte recibín un mail do meu conselleiro favorito, o de educación. Certo que no goberno Feijoó un non sabe ben con quen quedarse, se co de Kultura, que, como é anarko, decidiu que Sobrado dos Monxes é Desván de los Monjes; tamén podía escoller ao "independente" Anxo Lorenzo, aquel profesor que para Galicia Vil-Lingüe era un "impositor" da lingua galega,e resultou ser outra cousa ben distinta; doeríame non poder incluír na miña lista de favoritos á conselleira de Facenda, a sra Currás: iso si que é unha conselleira ben "conservada", e que maneiras, que elegancia, que carisma !Iso si que é ter unha conselleira das de birrete, e non boina!
Sexa como for, e con moita dor de corazón, teño que quedarme con Don Jesús Vázquez Abaz.
Que educación a súa! Sen ir máis lonxe, onte mandoume un e-mail persoal! Nel, Suso louva as miñas grandes cualidades para o exercicio da miña profesión (como saberá el o moi boa profesora que son?... home, terá información privilexiada), e di que contribuín para pór non sei que piares da sociedade (xúrovos que eu de construcción non sei nin media palabra,pero bueno, téñoo enganado; di que a sociedade está en tránsito, e que nada se asemella a fai uns anos (iso é certo; eu estaba algo máis delgada) e que teño que acadar un equilibrio entre as maiores exixencias sociais e a excelencia educativa. Isto último nono pillo moi ben, anque logo esténdese algo máis, comentando que o equilibrio consiste en que faga máis gardas, e apoie a outros mestres, me desdobre, atenda á diversidade, e outro monte de tarefas... Claro que todo isto é aparte, e a maiores, de dar clase e ensinar a lingua (é que só ensinamos unha de verdade, e non é o galego precisamente), as Matemáticas, as sociais e as naturais e tamén a sentarse ben, non dicir palabrotas, ser solidarios, igualitarios, etc.
O caso é que todo isto ocorréuselle a el soliño, e di que, contrariamente ao que opinamos os mestres, non se trata de recortar profesorado,senón de acadar a "excelencia educativa". Para acadar tal cousa, o mellor é facer estas grandes reformas que nos van levar á excelencia, no mes de xuño, cando todos estamos a punto de coller as vacacións. Por suposto, nada de comentalo con ninguén, e moito menos cos propios implicados, non vaia ser que se opoñan.
Pedindoa miña máxima colaboración na "implementación" da excelencia educativa é que se despide o Conselleiro.
Canta retranca!!!
Se dixera a verdade canto mellor non lle sería!!!
En fin, isto é o que votou a maioría, así que isto é o que hai. Os que teñades cartos, xa sabedes,os fillos á privada e os que non, a foderse, que para iso é un servizo público posto á disposición das ovellas, xestionado polos lobos.

"Queremos Pan!"

2011-06-09T15:41:00.002+02:00

... e alimentos saudábeis ( non tóxicos, como nolos fan comer agora); mais tamén temos fame de xustiza, democracia, igualdade, cultura, dignidade... e xa postos a pedir, tamén queremos poder traballar cuns horarios máis reducidos que posibiliten criar os fillos, e ter un sistema educativo público de primeira categoría (non o peor dos posíbeis, como temos agora), e respirar aire limpo, vestir roupa non tóxica, habitar casas saudábeis organizadas en barrios humanizados (non as cidades e vilas caóticamente organizadas); tamén queremos formas de organización social máis solidarias ( nada de asilos para vellos nin garderías aparcapequenos) e modelos de relación baseados na confianza e solidariedade entre as persoas...
Claro, queremos todo o que non pode ser...
Mais non renunciamos a soñar!

"O Noso Xardín"

2011-06-02T21:11:00.006+02:00

No noso xardín hai vagalumes!!!( Aquí chámase "pirilampos")

Tamén temos amorodos...
Casiñas arbóreas para lles dar acubillo a certos seres fantásticos...
Flores, muitas flores!
Os pavos ás veces escapan do seu galiñeiro e veñen visitarnos, deixando algún presente...
As lagartixas teñen preferencia polas nosas paredes, dende onde observan, seguras, o mundo exterior.
Definitivamente, o noso xardín é unha das cousas que máis nos aleda o corazón. As cousas simples son as que máis felices nos fan.

Eduardo Galeano

2011-06-01T18:44:00.001+02:00

"Escutigera Coleoptrata"

2011-06-01T18:07:00.003+02:00

É certo que non é a primeira vez que as vexo...
É certo que, vistas no garaxe, son tolerables...
É certo tamén, que están protexidas e que son beneficiosas pola grande cantidade de bichiños indesexables dos que dan conta: arañas, mosquitos, etc.
É certo que non ataca nin pica se non se ve ameazada, así que non terá oportunidade de me causar unha reacción alérxica pola súa mordedura se a deixo en paz...
Pero é que esta noite unha paseóuseme polas pernas desnudas!!!! E non vexades o rápido que pode chegar a correr a "escutigera coleoptrata"! a desta noite non sobrevivíu, infelizmente, ao meu ataque mortal, armada cunha boa cantidade de papel hixiénico, que se precipitou sobre o seu asqueroso corpo, deixándoo dividido en que sei eu cantos segmentos con cadanseu par de pés...
Síntoo por ela e polos seus seres queridos, pero teño que dicir que calqueira cempés destes que pretenda compartir a miña casa sen ser convidado, irá tamén compartir a mesma sorte, así que é mellor que se manteñan alonxadas de min e dos meus fillos!!!

Sen cachondeos... na Pastoriza non había este tipo de cempés. Polo visto son de climas mediterráneos, anque leo que están moi estendidas...
O noxo que me dan só é comparable ao que me dan as arañas, así que polo menos, a escutigera comerá todas as arañas que encontre na casa...
Algo é algo, anque daí a telas como mascota, como hai xente que as ten en terrarios...

"Unha granxa para ofuturo"

2011-05-31T16:02:00.000+02:00

"Contra os Transxénicos"

2011-05-31T15:49:00.002+02:00

Manifesto Plataforma

http://www.galizasentransxenicos.org/?q=node/6

Os organismos modificados xeneticamente (Oxm´s) obtéñense mediante a enxeñería xenética, que permite crear plantas, animais e microorganismos manipulando os seus xenes.

Nos últimos anos, esta técnica foi utilizada para intentar introducir novas características nos cultivos e, dende fai pouco máis dunha década, seméntanse nalgúns países variedades modificadas xeneticamente (Oxm´s), principalmente soia, millo, algodón e colza.

Por outra parte, os coñecementos científicos actuais non son suficientes para predicir con exactitude tódalas consecuencias da manipulación do novo organismo no que se introduciron xenes estraños, nin a súa evolución e interacción con outros seres vivos unha vez liberado un Oxm´s ao medio ambiente.

Balance da aplicación de OXM´s na agricultura
Tras once anos de cultivo, comprobouse que as sementes modificadas xeneticamente non reportan os beneficios prometidos pola industria biotecnolóxica.
•Contaminacións xenéticas. Contaminación por produtos químicos.
• Perigo para a biodiversidade silvestre e agrícola.
• Erosión dunha agricultura e alimentación libres de transxénicos.
• Danos a labregos e labregas por perda de mercados.
• Conflitos entre labregos e labregas.
• Expulsións do ciclo produtivo dos labregos e das labregas de menor escala.

Os impactos sobre o medio ambiente están cada vez máis documentados:
•Contaminacións de especies silvestres emparentadas.
•Redución da biodiversidade.
•Contaminacións químicas do solo e dos acuíferos.

Porén, os organismos xenéticamente modificados (OXM´s) non aportaron melloras na calidade dos alimentos, senón grandes incertezas sobor da inocuidade dos produtos que conteñen ingredientes Oxm´s, sobre todo a medio e largo prazo.

A utilización da enxeñería xenética na agricultura non pode considerarse unha simple ferramenta de produción. O debate sobre os cultivos MX vai moito máis alá da mera aplicación dunha tecnoloxía nova, e prantexa certas cuestións éticas ca sociedade non pode eludir.

Os/as cidadáns endexamais demandaron alimentos transxénicos.

Nin os demandan hoxe en día.

A súa introdución responde ás estratexias de mercado dunhas grandes empresas que aspiran a facer negocio coa alimentación

A introdución dos Oxm´s na agricultura responde a uns intereses económicos dunhas poucas multinacionais que intentan forzar a entrada dos alimentos transxénicos a pesar do rexeitamento da cidadanía.

No Estado Español cultívanse arredor de 77.000 Ha de cultivos XM, sendo o líder europeo no mesmo, tamén un dos principais exportadores deles.

MENTIRAS TRANSXÉNICAS. Argumentos xenéticamente modificados.
1. Os organismos xenéticamente modificados non contribuíron a aliviar a pobreza nin a fame no mundo.
Ao contrario, as aplicacións comerciais da biotecnoloxía na agricultura están aumentando a brecha que separa a pobres e ricos. A maior parte das colleitas MX destínanse á alimentación gandeira, é dicir, para satisfacer o consumo de carne dos países ricos.
2. Ao igual que no conxunto dos europeos, unha maioría da poboación oponse os alimentos transxénicos. O barómetro español de setembro de 2006, di cos alimentos transxénicos son unha das dúas cuestións relacionadas coa alimentación que máis preocupan aos cidadáns. Temos dereito a saber o que consumimos e a decidir sobre elo, así esa decisión sexa ideolóxica, política ou ética.
3.Redución no uso de produtos tóxicos, as plantas tolerantes ao herbicida permiten aos labregos usar grandes cantidades dos mesmos, a aparición de resistencias nas “malas herbas”, obriga a incrementar o uso dos agrotóxicos, é dicir mais ganancias para as grandes multinacionais dos agrotóxicos.
4.Creación de alimentos con maior calidade nutricional e terapéutica. Ao día de hoxe ningún Oxm´s conten ditas características, máis creanse incertidumes : alerxias, resistencia a antibióticos, maior concentración de agrotoxicos...

UNHA AMEAZA PARA A SAUDE
Alerxias: Está demostrado cos cultivos transxénicos poden introducir nos alimentos novos compostos que provocan alerxias.

As probas as que sométense normalmente, sen embargo, non permiten descubriras súas propiedades alerxénicas.

Toxicidade: A manipulación xenética pode estimular a produción de doses maiores de sustancias tóxicas presentes de xeito natural nas plantas e/o a aparición de compostos novos daniños para a saúde.

Xa está pasando -> O estudo toxicolóxico do millo MON 863 autorizado para consumo humano na Unión Europea Xaneiro 2006 revelaba danos nos riles e anomalías no canteo de glóbulos brancos dos ratos que consumiron este millo transxénico. Os resultados do estudo, que Monsanto intentou manter no segredo declarándollo "información comercial confidencial" para evitar a súa divulgación, non foron investigados a fondo nin repetiron os ensaios para verificala causa das alteracións, consideradas preocupantes por varios comités científicos nacionais.

Resistencias os antibióticos: A maioría dos cultivos transxénicos actuais levan xenes marcadores de resistencia a antibióticos e pode contribuír a creación de bacterias resistentes, dificultando o tratamento das enfermidades infecciosas.

Xa está pasando -> En Agosto 2004 a Axencia Europea de Seguridade Alimentaria recomendou a retirada do millo insecticida resistente a ampicilina, cultivado no estado español dende 1998, polos seus riscos para a saúde. A autorización de sementeira no estado español foi derrogada en Xuño 2005, un ano despois, mais non se tomaron medidas para retirala colleita, nin se revocaron o permiso de comercialización europeo

Novas enfermidades: A profusa utilización de virus e bacterias (ou de elementos procedentes de virus e bacterias) no proceso de manipulación xenética das plantas pode contribuír a creación de novas enfermidades e supón un grave risco para a saúde humana.

Xa está pasando -> O "salto" dun virus da gripe aviar o ser humano evidencia a importancia que ten a barreira das especies e a ameaza que supón a posibilidade -por moi remota que sexa- de ca inxeniería xenética poda activar virus latentes ou axudar a outros a saltar unha defensa que é crucial para os seres vivos.

O mercado transxénico apóiase na obtención de patentes e no cobro de dereitos sobre a utilización das sementes . Está en xogo nada menos co control da agricultura e a alimentación nunhas poucas mans, o que pode conducir a unha situación moi perigosa para a independencia e supervivencia de pobos, países e do conxunto da Humanidade.

Non debemos permitir ca nosa riqueza pase as mans das grandes multinacionais nin a nosa cultura, temos que ser capaces de manter a nosa independencia o máximo posible do ataque da globalización do noso pais, e de autoxestionar a nosa economía e alimentación.

A soberanía e a nosa seguridade alimentaria dependen da nosa biodiversidade e da riqueza dos nosos pobos coma consecuencia da sabedoría e os coñecementos transmitidos de xeracións en xeracións.

O mantemento dunha agricultura libre de transxénicos é indispensábel perante dos moitos interrogantes en termos de rendemento, de problemas ambientais, ou de saúde, dos cultivos manipulados xenéticamente.

De aí a esixencia irrenunciábel de que se aplique o principio de precaución e a Cláusula de Salvagarda. Dita clausura está prevista no articulado 23 da Directiva 2001/18/CE. Fixa que se un estado ou rexión dispón de nova información que certifica que un determinado transxénico supón riscos para a saúde humana e o medio ambiente poderá restrinxir ou prohibir provisionalmente no seu territorio o uso ou a venda do mesmo.

Esiximos o dereito a Soberanía Alimentaria, entendendo como tal o dereito a elixir sobre que tipo de alimentación queremos consumir, quen a vai producir, como e donde vaise cultivar e na elección das políticas agrarias que nos afectan como Pobo.

Non esquezamos que a declaración universal dos dereitos humanos considera a alimentación e ao benestar nutricional como un dereito fundamental das persoas.

O mundo necesita enfoques agrícolas sostíbeis, é hora de que os gobernos e os especialistas adiquen as súas enerxías e recursos a desenvolver tecnoloxías e políticas compatíbeis coa protección do medio ambiente, unha produción segura e de calidade e un reparto xusto entre tódolos seres humanos.

"Malísimos augurios para Fukushima"

2011-04-26T01:18:00.002+02:00

"Como nos vai afectar o pesadelo nuclear xaponés"

2011-04-24T14:15:00.003+02:00

O vídeo contén un extracto da rolda de prensa dada pola Doutora Helen Caldicott sobre os perigos da enerxía nuclear e da guerra nuclear, que inclúe unha análise da crise en Xapón. A rolda de prensa produciuse en Montreal, Canadá, o 18 de marzo de 2011. A doutora é unha autora recoñecida, médico e co-fundadora de Médicos para a Responsabilidade Social. Adicou 38 anos a unha campaña internacional sobre os perigos médicos da era nuclear e aos cambios necesarios paraparar a destrucción medioambiental. Déixovos a traducción ao galego do que di neste video.Dá pánico.

"En primeiro lugar, quero presentar isto. Está producido pola Academiade Ciencias de Nova Iorque e é un informe sobre Chernobyl. Pódese descargar (da rede). Están traducidos do rsoao inglés,por primeira vez, 5000 artigos. Parece que arredor de un millón de persoas xa morreron como resultado de Chernobyl, a pesar do que a Organización Mundial da Saúde e a Axencia Internacional da Enerxía Atómica din. Este é un dos máis monstruosos enganos na historia da medicina. Todo o mundo o debería saber.

Entón, extrapolando a Xapón. Xapón é, en termos de magnitude, moitas veces peor que Chernobyl. Nunca na miña vida pensei que seis reactores nucleares estarían en perigo. Coñecín aos tres enxeñeiros da General Electric que axudaron a deseñar eses "Mach 1" reactores da General Electric. Despedíronse porque sabían que eran perigosos. Xapón construíunos nunha falla sísmica.

Os reactores aguantaron o terremoto parcialente, pero o subministro externo de electricidade foi cortado. O submiistro exterior de electricidade provee de auga de refrixeración- tres millóns setecentos oitenta e pico mil litros por minuto a cada un dos seis reactores. Sen o sistema de refrixeración, a auga baixa e as barras de combustible quéntanse tanto que se derreten, coma en Three Mile Island e Chernobyl.

Os xeradores diesel de emerxencia, que son tan grandes coma unha casa, foron destruídos polo tsunami. Portanto, non houbo maneira de manter a auga circulando nos reactores. Ademais, no teito dos reactores, non dentro das vasillas contedoras, hai piscinas refrixerantes. Cada ano, quítanse arredor de 30 toneladas das barras máis radiactivas que vos poidades imaxinar. Cada unha mide 3,66 mts de longo e 1,27 cms de groso. Desprende tanta radiación, coma os raios X, que se te quedas perto dela durante un par de minutos, morres; non caes morto, súbitamente... lembrádesvos de Litvinenko, o ruso que foi envelenado por polonio? pois mórrese así, co pelo caéndoseche, con hemorraxias mortais, e unha morte por infección masiva, como morren os pacientes de SIDA. Estas barras están extremadamente quentes, así que están dentro dunhas grandes piscinas, continuamente refrixeradas. As piscinas, agora mesmo, non teñen teito.

Producíronse tres explosións de hidróxeno que se levaron por diante o tellado do edificio, non a vasilla contedora do nucleo, senón o teito, expoñendo a piscina refrixeradora. Dúas das piscinas están secas; non hai auga nelas, o cal quer dicir que as barras están só cobertas cun material chamado zirconio. Cando o zirconio é exposto ao ar, quéimase, arde.

Dúas das piscinas refrixerantes, neste momento, están incendiadas. Nas piscinas de refrixeración hai moitas veces máis radiación que no nucleo do reactor, coma 10 ou 20 veces máis. En cada nucleo de reactor hai tanta radiación de longa duración coma a producida por 1000 bombas do tamaño dasde Hiroshima. Estamos tratando con enerxía diabólica. E=mc2. Trátase do tipo de enerxía utilizada nas bombas nucleares!

Einstein dixo que a enerxía nuclear é unha maneira perversa de ferver auga

, porque é para iso para o que se usa, para ferver auga usando a enorme cantidade de calor producido, convertelo en vapor de auga e mover a turbina que xera a electricidade.

Ao fisionarmos o uranio, fórmanse 200 novos elementos, todos moito máis velenosos para o corpo do que o é o uranio orixinal, a pesar de que o uranio xa é bastante velenoso. América usouno en Fallujah e Bagdag. En Fallujah,o 80% dos bebés nacen seveiramente deformes: sen cerebro, cun só ollo e sen brazos. Os médicos estan a dicirlles ás mulleres que paren de ter nenos. Hai 12 veces máis de cancro infantil... Isto é xenocidio!. Trátase dunha guerra nuclear levada a cabo en Irak. O uranio alí usado dura máis de 4.5 billóns de anos, así que estamos contaminando o berce da civilización. A "Coalición da vontade"(http://es.wikipedia.org/wiki/Coalici%C3%B3n_de_la_voluntad)...

Nas plantas nucleares, porén, hai unha enorme cantidade de radiación. Algunha dura segundos, algunha millóns de anos. O iodo radiactivo dura 6 semanas. Causa cancro de tiroides. Por iso se lle di á xente que tome iodo potásico, que satisfai a demanda de iodo, bloqueando a absorción do iodo radiactivo. En Chernobyl, sobre 20.000 persoas desenvolveron cancro de tiroides. Operóuselles de tiroides, co cal están condeados a tomar pilulas de hormona tiroidea a diario, coma un diabético ten que tomar insulina.

Liberarase Estroncio 90. Dura 600 anos. Vai aos ósos, onde causa cancro de ósos ou leucemia.

Liberarase Cesio, que dura 600 anos. Está por toda Europa. O 40% de Europa aínda é radiactiva. A comida turca aínda é radiactiva: non merquedes albaricoques ou melocotóns deshidratados, nin avelás turcas... Os turcos estaban tan enfadados cos rusos que lles mandaron toda a súa produción de te radiactivo a Rusia, despois do de Chernobyl

Pero, o 40% de Europa aínda é radiactivo. As granxas enGran Bretaña: hai granxas tan cheas de cesio que nonas poden vender! Non comades alimentos europeos!

Pero iso non é nada comparado co que está acontecendo agora. Un dos máis mortíferos é o plutonio, denominado así polo deus Plutón, deus do Submundo. Unha millonésima de gramo, de ser inhalada, produce cancro. Hipotéticamente, 450 gramos distribuídos homoxéneamente, provocaríanlle cancro a todas a humanidade. Cada reactor contén 250 kilogramos de plutonio. Só se precisan 2.5 kilogramospara facer unha bomba, porque o plutonio é do que se fan as bombas!

Así que calqueira país que ten un reactor, é do voso uranio (referíndose a Canadá). Vós sodes os maiores exportadores de uranio no mundo- Cameco. Canadá vende dúas cousas: trigo, para a vida, e uranio, para a morte.

Haberá fugas de plutonio e extenderanse por todo o Hemisferio Norte. Xa se dirixe a Norte América agora, xunto co iodo radiactivo 129. A súa vida media é de 17 millóns de anos; máis o estroncio, máis o cesio, máis o tritio.. e podería seguir e seguir e seguir...

Ao chover, a chuvia é radiactiva, e concéntrase nos alimentos. Vai ao mar; as algas concéntrana centos de veces. Logo, os crustáceos, concéntrana centos de veces, despois aos peixes pequenos; destes aos grandes, e logo, a nós, que estamos no final da cadea alimentaria.

Estes elementos radiactivos dos que falamos non se poden ver nin ulir. Son silenciosos; cando entran no teu corpo, non caes morto de repente por causa do cancro.

Leva de cinco a sesenta anos desenvolver o cancro. Cando notas o cancro, non sabes que é provocado por un pouco de estroncio 90 que comiches nun anaco de peixe 20 anos atrás...

Toda a radiación é nociva. É acumulativa e cada dose que tomas aumenta o risco de cotraer cancro. O Americio, que é máis perigoso que o Plutonio... Podería seguir e seguir...

Que contraias un cancro depende de que chova... cando se produce chuvia radiactiva, a radiación vai directa aos cultivos. Non comas! E quero dicir, non comas en 600 anos!

Os residuos radiactivos das plantas nucleares van ser enterrados, escoitei, perto do Lago Ontario. Haberá fugas que durarán millóns de anos; irán á auga e á cadea alimentaria... Os residuos inducirán epidemias de cancro, leucemia e enfermidades xenéticas indefiidamente. Este é a maior ameaza para a saúde pública de toda a historia, aparte da ameaza diaria de guerra nuclear.

Einstein dixo que a partición do átomo cambiouno todo, agás a maneira de pensar dos humanos. Moi profundo.

Somos arrogantes, temos moita hibris, e eu penso que a metade reptiliana do cerebro dalgúns homes é patolóxica. Estamos agora nunha situación na que dominamos a enerxía solar. Está totalmente fora de control, e, simplemente, non hai nada que poidamos facer".

Osteopatía en Vigo: Pablo Losada Crespo"

2011-04-11T17:02:00.000+02:00

Antes de optar por unha "solución" drástica para tratar de solucionar os problemas de saúde, paga a pena probar a visitar a un osteópata oficial (debe estar inscrito no rexistro ROE, Rexistro de Osteóptatas de España), que ademais será probablemente fisioterapeuta e que pode tratar calqueira tipo de problema de saúde: dende hernias discais ata asma pasando polos cólicos do lactante.
Os meus problemas de costas teñen que ver cunhas discopatías bastante severas, que a xuízo dos medicos "oficiais" só teñen solución cirúrxica e farmacolóxica, así que prefiro seguir estando ben visitando a Pablo cada vez que me encontro mal.
Recomendado de veras para quen viva máis ou menos perto de Vigo. Para outras provincias, visitar a páxina do ROE e buscar alí (http://www.osteopatas.org/inicio.php)

"Tardes de Primavera"

2011-04-09T00:07:00.002+02:00

"Portugal na Encrucillada"

2011-04-02T11:48:00.001+02:00

"Lei de familia da Xunta de Galicia: unha xerra de auga fría para o homeschooling galego"

2011-03-23T18:04:00.004+01:00

O anteproxecto de Lei de Apoio á Familia e á Convivencia, recentemente aprobado polo Consello da Xunta bota por terra as ilusións de moitas familias galegas, que vían con esperanza a posibilidade de que o organismo autonómico aceptase as alegacións ao texto, que defendían este modelo educativo para os menores en "idade obrigatoria" de ensino.

O texto non só non presta atención a estes casos, cada vez máis estendidos en todo o ámbito galego e estatal, senón que califica de "desamparo" a "falta de escolarización habitual do neno, nena ou adolescente, co consentimento e a tolerancia dos pais, nais ou persoas que exerzan a garda".

A consecuencia inmediata que se desprende da lei é que a Xunta de Galicia podería pasar a asumir a tutela legal daqueles nenos que están a recibir a educación formal no ámbito doméstico, impartida polos seus propios pais, nunha modalidade de ensino aceptada en países como os EEUU ou Portugal.

Son malas novas, non só para quen exerce a liberdade de ensino desta maneira, senón para todos nós, como conxunto social, que vemos unha vez máis como o pai estado está presente en todas e cada unha das nosas opcións persoais de vida e formación. Curiosamente, esta lei é impulsada por un partido político que se di liberal e que denuncia constantemente a grande lacra do fracaso escolar neste país, por moito que eles contribuísen decisivamente a conseguir o peor dos sistemas educativos posible.

Por iso, como nai e cidadá que cre nunha escola pública de moita maior calidade que a que temos na actualidade para lles ofrecer aos fillos, solidarízome con todas estas familias, e fago meu o seu berro de rabia para decir ben alto que o dereito a recibir instrucción é do neno, e responsabilidade dos pais proporcionarlle esta instrucción , que non debe ser obligatoriamente levada a cabo dentro dun edificio dunha escola.

Hai que lexislar tamén a posibilidade de un neno ser educado no ámbito doméstico, sendo, lóxicamente, seguido pola administración, que velará para que o neno efectivamente estea a recibir instrucción e non sufra o famoso desamparo.

Escolas a distancia, exames periódicos, seguemento do proceso... hai miles de maneiras de verificar que un meniño está a acadar coñecementos iguais ou equivalentes, como mínimo, a aqueles escolarizados. Só hai que poñelo na lei!

Claramente non é unha opción educativa para a maioría da sociedade; nunca porá en perigo as prazas de mestres! Non lesiona os dereitos de ninguén, senón que enriquece, e moito, a esta sociedade.

Moitos son os casos de persoas destacadas en todos os campos que se formaron fóra da escola, e que fixeron grandes aportacións á humanidade; está demostrado,por moitos anos de experiencia noutros países, que é unha opción educativa con grandes resultados, e que os nenos non só acadan os mesmos niveis educativos, senón que os sobrepasan con creces, dado que intervén un factor fundamental: a motivación por aprender, algo que desgraciadamente o noso sistema educativo non é capaz de proporcionarlles aos nenos.

Como mestra de primaria, traballo cada día para contribuír a mellorar o meu traballo, a motivar aos meus alumnos para se interesaren por todos aqueles aspectos que forman parte do currículo escolar, mais doume conta que esforzos illados non producen grande resultado no tempo, nin para mellorar o sistema no seu conxunto. Inexplicablemente, hai unha grande resistencia no profesorado que eu coñezo a traballar en equipo, a pór en práctica novos métodos, a destinar máis tempo ó estudo e investigación sobre novos métodos, novas ferramentas, etc. Ben sei que non é fácil, cando a un lle baixan o soldo logo de ver ano tras ano como vai caendo o poder adquisitivo, como a profesión cae cada vez máis no descrédito, mais a maneira de poñela en valor é conseguir darlle a volta á situación e colocar este sistema educativo na cabeceira do listado, e iso só se consegue con moito esforzo e adicación, e ilusión. Vaian os meus saúdos e respectos por todos aqueles mestres que xa fan ese esforzo a diario, e o chamamento a aqueles que non contan coa enerxía e a ilusión necesarias.

Pero mentras tanto, é preciso facerlles un óco ós que prefiren educar os seus fillos na casa.

Saúdos e ánimo.

"Hipócritas"

2011-03-16T16:00:00.007+01:00

Vaia panda de hipócritas que temos por gobernantes! E pensar que estamos nas súas mans... Eu sempre digo que estar este chiringuito europeo que montamos está ben, pero nunca temos que renunciar á soberanía alimentaria, e este espectáculo que estamos a contemplar con respecto a Libia, é un exemplo de como os "amigos" e "aliados" te apuñalan polas costas cando lles interesa. E é que a capacidade para producir os propios alimentos non se debe entregar.

Dende cando a Europa lle importa a democracia en África? Dende cando Europa ten algún interese polo pobo libio que non sexa o interese por lle roubar os seus recursos enerxéticos?

Libia estará dirixida por un ditador, mais iso xa o sabíamos en Europa fai varias décadas. Como é que agora de repente decidimos sacar ao louco ese do poder, logo de todos estes anos de recoñecemento da súa autoridade?

Que estrano todo isto! Non vos parece estrano que de repente no norte de África lle dera a todo o mundo por volverse en contra dos seus dirixentes, así polas boas? Co complicado que é mobilizar á poboación civil para a máis mínima cousa, como é que así espontáneamente se deron conta de que querían outra cousa? Grazas ás redes sociais?

Para min que nos están a tratar como idiotas e a contar unha historia falsa. Non será que o Poder decidiu desestabilizar esa zona por algunha suxa e interesada razón distinta da humanitaria?

"Apocalipse Xaponesa"

2011-03-16T00:21:00.003+01:00

"Reverte sinala os culpables do fracaso escolar"

2011-02-21T17:06:00.005+01:00

Eiquí Pérez Reverte, unha das plumas máis mordaces e das mentes máis lúcidas (anque non comulgue con algunhas das súas ideas), sobre a situación do sistema educativo español.

Publicado on-line na revista XL Semanal (http://xlsemanal.finanzas.com/web/firma.php?id_firma=5150&id_edicion=2687). Xa me diredes que vos parece.

Cuadrilla de golfos apandadores, unos y otros. Refraneros casticistas analfabetos de la derecha. Demagogos iletrados de la izquierda. Presidente de este Gobierno. Ex presidente del otro. Jefe de la patética oposición. Secretarios generales de partidos nacionales o de partidos autonómicos. Ministros y ex ministros –aquí matizaré ministros y ministras– de Educación y Cultura. Consejeros varios. Etcétera. No quiero que acabe el mes sin mentaros –el tuteo es deliberado– a la madre. Y me refiero a la madre de todos cuantos habéis tenido en vuestras manos infames la enseñanza pública en los últimos veinte o treinta años. De cuantos hacéis posible que este autocomplaciente país de mierda sea un país de más mierda todavía. De vosotros, torpes irresponsables, que extirpasteis de las aulas el latín, el griego, la Historia, la Literatura, la Geografía, el análisis inteligente, la capacidad de leer y por tanto de comprender el mundo, ciencias incluidas. De quienes, por incompetencia y desvergüenza, sois culpables de que España figure entre los países más incultos de Europa, nuestros jóvenes carezcan de comprensión lectora, los colegios privados se distancien cada vez más de los públicos en calidad de enseñanza, y los alumnos estén por debajo de la media en todas las materias evaluadas.

Pero lo peor no es eso. Lo que me hace hervir la sangre es vuestra arrogante impunidad, vuestra ausencia de autocrítica y vuestra cateta contumacia. Aquí, como de costumbre, nadie asume la culpa de nada. Hace menos de un mes, al publicarse los desoladores datos del informe Pisa 2006, a los meapilas del Pepé les faltó tiempo para echar la culpa de todo a la Logse de Maravall y Solana –que, es cierto, deberían ser ahorcados tras un juicio de Nuremberg cultural–, pasando por alto que durante dos legislaturas, o sea, ocho años de posterior gobierno, el amigo Ansar y sus secuaces se estuvieron tocando literalmente la flor en materia de Educación, destrozando la enseñanza pública en beneficio de la privada y permitiendo, a cambio de pasteleo electoral, que cada cacique de pueblo hiciera su negocio en diecisiete sistemas educativos distintos, ajenos unos a otros, con efectos devastadores en el País Vasco y Cataluña. Y en cuanto al Pesoe que ahora nos conduce a la Arcadia feliz, ahí están las reacciones oficiales, con una consejera de Educación de la Junta de Andalucía, por ejemplo, que tras veinte años de gobierno ininterrumpido en su feudo, donde la cultura roza el subdesarrollo, tiene la desfachatez de cargarle el muerto al «retraso histórico». O una ministra de Educación, la señora Cabrera, capaz de afirmar impávida que los datos están fuera de contexto, que los alumnos españoles funcionan de maravilla, que «el sistema educativo español no sólo lo hace bien, sino que lo hace muy bien» y que éste no ha fracasado porque «es capaz de responder a los retos que tiene la sociedad», entre ellos el de que «los jóvenes tienen su propio lenguaje: el chat y el sms». Con dos cojones.

Pero lo mejor ha sido lo tuyo, presidente –recuérdame que te lo comente la próxima vez que vayas a hacerte una foto a la Real Academia Española–. Deslumbrante, lo juro, eso de que «lo que más determina la educación de cada generación es la educación de sus padres», aunque tampoco estuvo mal lo de «hemos tenido muchas generaciones en España con un bajo rendimiento educativo, fruto del país que tenemos». Dicho de otro modo, lumbrera: que después de dos mil años de Hispania grecorromana, de Quintiliano a Miguel Delibes pasando por Cervantes, Quevedo, Galdós, Clarín o Machado, la gente buena, la culta, la preparada, la que por fin va a sacar a España del hoyo, vendrá en los próximos años, al fin, gracias a futuros padres felizmente formados por tus ministros y ministras, tus Loes, tus educaciones para la ciudadanía, tu género y génera, tus pedagogos cantamañanas, tu falta de autoridad en las aulas, tu igualitarismo escolar en la mediocridad y falta de incentivo al esfuerzo, tus universitarios apáticos y tus alumnos de cuatro suspensos y tira p’alante. Pues la culpa de que ahora la cosa ande chunga, la causa de tanto disparate, descoordinación, confusión y agrafía, no la tenéis los políticos culturalmente planos. Niet. La tiene el bajo rendimiento educativo de Ortega y Gasset, Unamuno, Cajal, Menéndez Pidal, Manuel Seco, Julián Marías o Gregorio Salvador, o el de la gente que estudió bajo el franquismo: Juan Marsé, Muñoz Molina, Carmen Iglesias, José Manuel Sánchez Ron, Ignacio Bosque, Margarita Salas, Luis Mateo Díez, Álvaro Pombo, Francisco Rico y algunos otros analfabetos, padres o no, entre los que generacionalmente me incluyo.

Qué miedo me dais algunos, rediós. En serio. Cuánto más peligro tiene un imbécil que un malvado.

"Achégase a primavera"

2011-02-17T22:24:00.002+01:00

Aínda non deu marchado o último temporal que nos visitou esta semana, mais nada foi quen de facer contra a vontade renovadora da natureza; para mostra, aquí vos deixo estas froiteiras, todas vestidas de branco, que resistiron ventos e chuva, sabedoras de que en breve o inverno deixará paso á primavera e terán a oportunidade , unha vez máis, de se reproduciren.

"Las perlas de tu boca"

2011-02-13T18:35:00.000+01:00

"Lactando"

2011-02-10T10:05:00.002+01:00

Lactando lactando, a miña nena e eu asistimos impávidas aos acontecementos máis relevantes para os medios de comunicación: as revoltas no norte de África, o roubo das caixas de aforro, a doma e castración dos sindicatos, a reelección de Cavaco Silva ou a romántica historia de amor entre xogadores de fútbol e coristas varias.

Non movemos nin unha cella ante o anuncio de que Cataluña poderá refinanciar a súa débeda, nin sequera ante a detención de certos alcaldes galegos; nós, ao noso, que é a lactancia. Claro que pouco fai falta para pasar dun tema a outro, e senón, mirade a brillante intervención da deputada brasileira Cidinha Campos, quen, nun pleno parlamentar,denuncia a corrupción existente na caste política daquel país.

Disfrutádeo,pois poucos políticos do estilo quedan.

"Mediterráneo"

2011-01-27T00:07:00.026+01:00

"Cultura do Nacemento", por Enrique Lebrero, de Acuario.

2011-01-24T17:20:00.003+01:00

Gracias Enrique, por ternos axudado a entender o inicio da vida como unha experiencia humanizadora, enriquecedora e digna. Sempre terás un lugar ben especial nos nosos corazóns.

"Nacer, Renacer"

2011-01-22T00:53:00.004+01:00

Entre endorfinas, oxitocina e prolactina transcurre a miña vida dende que te reuniches connosco finalmente, tan longamente esperada e felizmente recibida. Aínda non cumpriches a quincena e xa es o centro de gravidade da pequena grande familia. A irmanciña non para de dicir "Que bonita é!"mentras intenta collerte no colo, anque sabe que aínda non te pode soster cos seus braciños; o pai olla para ti con mirada de namorado e o ton de voz múdalle ao falarche. O irmán agasállate con espontáneos accesos de emotividade e en calqueira momento se presenta para abrazarte e bicarte, para logo fuxir correndo e adicarse á súa profesión, que é xogar e xogar. E eu... eu pecho os ollos e só te vexo a ti; teño memorizadas todas as engurras da pelciña das túas mans e dos teus peíños; douche beixiños no nariz, nas fazulas, no queixo... só polo gusto de achegar os meus beizos á túa pel e ulir o teu doche cheiro de bebé.

Nada máis pracenteiro que acordar cada mañá á túa beira, acurrucada contra min, pel con pel, e verte profundamente durmida, coa expresión plácida e a respiración profunda. Lentamente vas acordando e buscas o peito que te alimenta e che dá seguridade; o leite gorentoso enche a túa boca e en pouco tempo botas a cabeza para atrás disposta a durmir novamente. E ao pouco estamos as dúas no país dos soños perseguindo nubes de cores.

Quen nos dixera que este encontro ía ser tan dichoso! Que sorpresa cada vez! Que milagre o da vida!

Nada hai como ter un bebé recén chegado na casa! Un quixera conservar este momento para sempre, ficar así de por vida...

"Éramos tan felices..."

2011-01-19T14:03:00.002+01:00

Ola novamente a tod@s!!!

Grazas por agardar e polos bos desexos.

Non podo aínda describir con palabras todo o remuíño de sensacións e sentimentos que andan a rebulir aquí por dentro, así que ata que sexa quen de lle pór adxectivos ,deixareivos con este documental, sobre o que levo matinando tanto estes días. E é que, aos poucos minutos de nacer a Irene, produciuse unha conversa sobre a importancia da infancia para a vida posterior das persoas, e nela mencionouse a frase que Michi Panero pronuncia neste documental sobre a vida familiar dos Panero: "Éramos tan felices...". Nunca esquecerei aquela conversa.

Convídovos a velo e a descubrir, de paso, a obra dos Panero. O maior dos irmáns vive nun psiquiátrico, máis lúcido que ninguén, e imaxino que tamén máis esquecido que ninguén.

Que sirva como triple homenaxe: a Enrique Lebrero, o home marabilloso que nos axudou á miña nena e a min a fundírmonos no abrazo primixenio; aos Panero, Tecglen e todos cantos cerebros lúcidos se viron anubados pola sombra das drogas e da SIDA naquel Madrid dos anos setenta e oitenta; á infancia, a idade dourada que toda persoa ten dereito a disfrutar.

"Fechado por migración"

2010-12-03T20:06:00.004+01:00

Igual que as baleas procuran as augas atemperadas do Golfo de México para se reproduciren e logo migran cas súas crías cara ás augas máis frías e abundantes en comida, eu marcho ao Mediterráneo por idénticas razóns. E como non, por facer real aquilo de "Qué le voy a hacer si yoooo, nací en el Mediterráneo, nací en el Mediterráneo", que Serrat cantaba con tanta gracia.

Preguntarédesvos cal é a razón desta miña identificación cos mamíferos mariños e con Serrat...

Na realidade non se trata dunha cousa nin da outra, senón de todo o contrario: o sistema de partos que hai establecido na rede de hospitais, sexan estes públicos ou privados, espántame tanto que fuxo despavorida cara ao único hospital deste país onde unha muller e a súa cría poden ter un parto e un nacemento, respectivamente, digno , sen violencia e humanizado : o hospital Acuario, en Beniarbeig, Alicante.

Quen non teña información ou curiosidade sobre como se pare neste país, nada saberá do tema, mais abonda con dicir que está intervido innecesariamente de principio a fin, que hai un escandaloso número de cesáreas innecesarias, que muller e cría son tratados como se se tratase da produción en cadea dalgún produto e que parto e nacemento están postos ao servizo dos xinecólogos, ao igual que as instalacións nas que se producen, para nada pensadas nos protagonistas senón na comodidade dos "profisionais".

Como eu son obxectora absolutamente a este sistema, véxome obrigada, por vez terceira, a migrar na procura de algo de comprensión, apoio e bo trato para traer ao mundo a unha muller máis, coa dignidade que o feito en si merece.

Así que, o dito, vémonos á volta, o ano que ven!

Bo Natal e boa entrada no ano novo!

Apertas.

"A vida non é como pensabamos..."

2010-12-03T00:03:00.003+01:00

Impactante descubrimento!!! Como lle dicía o doutor Spock ao almirante da Enterprise T Kirk cando se encontraban cunha nova forma de vida: "It´s life, Jim, but not as we know it" ( É vida, Jim, mais non tal como a coñecemos")

Sacado de http://www.elmundo.es/elmundo/2010/12/02/ciencia/1291310328.html

Científicos de EEUU, aunque la autora principal es de procedencia cubana, han hallado una nueva forma de vida capaz de alimentarse e incorporar el arsénico, un veneno para cualquier ser vivo, en su metabolismo, lo que rompe el paradigma actual de la biología.

Hasta ahora cualquier organismo estaba compuesto por seis elementos principales que confieren las propiedades de la vida: carbono, hidrógeno, nitrógeno, oxígeno, azufre y fósforo. Sin embargo, una bacteria hallada por Felisa Wolfe-Simons, del Instituto de Astrobiología de la NASA, es capaz de sustituir en su organismo el fósforo por arsénico, dos elementos vecinos en la tabla periódica de los elementos.

"La química es universal, pero ahora parece que la biología no tiene por qué", asegura a ELMUNDO.es Ricardo Amils, catedrático de Microbiología de la Universidad Autónoma de Madrid. "Lo sorprendente es que este organismo es capaz de ordenar sus genes y expresar su ADN con un elemento en la molécula nunca visto en un organismo vivo", dice Amils.

La nueva forma de vida es una bacteria encontrada en Mono Lake, California (EEUU), perteneciente al género de las Halomonas, unas bacterias que viven an ambientes salinos. Se trata de la primera forma de vida capaz de vivir e incorporar en sus moléculas vitales, tales como proteínas o ADN, el arsénico en lugar del fósforo. La investigación, llevada a cabo por científicos de la NASA, abre nuevas puertas en la búsqueda de vida fuera de nuestro planeta.

La vida no es sólo como creíamos
"La vida como la conocemos requiere elementos químicos concretos y excluye otros", explica Ariel Anbar, uno de los autores perteneciente a la Universidad de Arizona. "Pero, ¿son las únicas opciones? ¿Cómo de diferente puede ser la vida?".

El trabajo está firmado por 12 científicos, pero tanto la idea, como la mayor parte del trabajo le corresponde a la joven Felisa Wolfe-Simon, que apenas acaba de terminar su doctorado. Sin embargo, su revolucionaria ocurrencia de que la vida podía utilizar arsénico para funcionar impactó en el Instituto de Astrobiología de la NASA, que confió en ella para desarrollar el trabajo.

Y finalmente, ha dado sus frutos. La científica encontró hace casi un año esta bacteria capaz de incorporar arsénico en su organismo. Pero, debido a lo revolucionaria y controvertida que sería la investigación, ha sido preciso realizar un buen número de comprobaciones científicas con las más sofísticadas técnicas de laboratorio para demostrar la veracidad y hacer irrebatible el trabajo. Esa también es la razón por la cual la cantidad de firmantes del trabajo ha ido aumentando con el paso del tiempo.

Los investigadores consultados por ELMUNDO.es no han ahorrado elogios para el trabajo y lo han calificado de "rompedor". Aún es pronto para calibrar la repercusión que tendrá en el futuro, pero Ricardo Amils bromea diciendo: "seguro que más de un científico esta noche no irá a dormir a casa".

"Realidade virtual? Realismo máxico? Non: só Ciencia"

2010-11-30T12:12:00.002+01:00

Para os que sexades apaixonados da ciencia ficción: pouco a pouco a ciencia vaise desprendendo do adxectivo "ficción", así que dentro de nada non quedará material para poder elaborar unha boa serie ao estilo Galactica Battlestar ou Star Treck, xa que nos veremos vivindo neses mesmos escenarios. Teño moitas reservas a respecto de introducir nas nosas vidas a tecnoloxía até o punto de integrármonos cas máquinas a traveso de microchips no cerebro, etc, pero está claro que se a cousa vai por aí, será realidade en pouco tempo, así que agardo que non esteamos a crear vida intelixente que logo se volva contra nós, como acontece en Galáctica, onde as máquinas se rebelan e exterminan á Humanidade, salvándose só unhas 50000 persoas, que vagan polo universo abordo da Galáctica e outras naves da flota na busca dun planeta habitable e perseguidos constantemente polos cylon.

En fin, cousa intersante... e perigosa.

"Atízalle!"

2010-11-26T19:59:00.002+01:00

- Atízalle ó lume, nono deixes morrer! -dixo ela enérxicamente.
- Non, se che fago caso, quedamos sen leña en dous días! -respostou el con retranca.

"O Milagro da Vida"

2010-11-25T21:03:00.000+01:00

"Nutricidio: criminalizando a medicina natural, vitaminas e herbas. Codex Alimentarius"

2010-11-18T20:14:00.000+01:00

"Virus, a orixe"

2010-11-02T22:47:00.000+01:00

"Vacina anti-polio e orixe da SIDA"

2010-11-02T22:39:00.000+01:00

"Defendamos os nosos fillos da caste médica!"

2010-10-28T15:06:00.003+02:00

Sacado da web de Miguel Jara( http://www.migueljara.com/2010/10/28/menores-psicofarmacodrogados/)

Menores psicofármacodrogados
Publicado por Miguel Jara el 28 de octubre de 2010
“El 99% de los niños españoles diagnosticados y tratados con anfetaminas de trastornos por déficit de atención con hiperactividad (TDA/H) no están enfermos en realidad, sino que han sido víctimas de un ‘exceso en el diagnóstico‘ cometido por los psiquiatras que les trataron y por sus propios padres, que demandan la ‘pastilla mágica’ que acabe con las molestias que pueden dar los hijos”.
Así de contundente comienza un teletipo de la Agencia Europa Press que pone en boca de la médico psiquiatra Eglée Iciarte, doctora de la Universidad Autónoma de Madrid, estas declaraciones. Esta profesional habla de la “trivialización de los diagnósticos” que realizan muchos profesionales de esta especialidad por “tratar un síntoma a nivel de enfermedad“.

“Este error es fruto de un exceso de diagnóstico, de la ‘medicalización‘ de la vida y de un intento de responder a las demandas de los propios padres, quienes piden la pastilla mágica que acabe con los problemas que tienen y dan los hijos”, según la experta, que recordó que España es el tercer país del mundo, sólo por detrás de Estados Unidos y Canadá, en administrar psicofármacos a menores.

¿La consecuencia? Según esta psiquiatra, los niños y jóvenes al ser tratados con psicofármacos antes de que su personalidad y su sistema nervioso esté totalmente formado, pueden sufrir desde diabetes hasta dificultades en el crecimiento. Además, estos diagnósticos precipitados pueden convertirlos en adictos a las drogas en el futuro o generarles verdaderos problemas psicológicos.

El comunicado de Europa Press cita unas declaraciones que vamos a trabajar desde aquí. El portavoz de la Regional Humanista Europea, Giorgio Schultze, denuncia que en Italia, farmacéuticas como Lilly, fabricante de Prozac, está “realizando test psicológicos en las escuelas donde se está diagnosticando hiperactividad a más del 50% de los niños“. “Esto es exagerado y nos preocupa que muchos menores estén siendo tratados con psicofármacos sin necesidad porque los padres tienen miedo de que expulsen a sus hijos del colegio”, dice Schultze.

En su blog Cavilaciones, la psiocóloga Liliana Castro publica un artículo en perenne actualización titulado TDAH ¿creer o no creer? en el que ofrece un montón de información pro y contra el diagnóstico del Trastorno de Déficit de Atención con o sin Hiperactividad.

Más info: Los libros Traficantes de salud y La salud que viene.

"Novas formas de aprender"

2010-10-23T14:52:00.003+02:00

Ah, as novas tecnoloxías!!! Como conseguen dárlle unha maior dose de motivación ao traballo de aprender o abecedario ou o sistema decimal...

Nunha revista vin recentemente que os xaponeses inventaron un mestre virtual... e é que chegado o día, igual a Xunta nos substitúe por un deses prototipos! Como sexan máis baratos... seguro!

Entrementras, imos combinando os medios humanos e os materiais, cun grande resultado!!!

"Tal como eramos"

2010-10-09T20:13:00.001+02:00

"Que pasa nas aulas?"

2010-10-06T21:00:00.001+02:00

"Ola novamente!"

2010-09-02T20:58:00.004+02:00

Por fin voltamos ao noso, que é a reflexión escrita sobre a vida; de certo que xa o botaba de menos e fun aos poucos configurando o que sería esta miña nova entrada de hoxe, anque de seguro que Blogger non deixa escribir tanto dunha vez.
Mais, vaiamos por partes:
O primeiro, agradecervos a todos e todas as que pasades por aquí, pois facédesme sentir acompañada e leda de que alguén me escoite. Sempre que me sento a escribir invádenme unha sorte de nervos porque non sei se serei quen de escoller as palabras que mellor expresen aquilo que penso. A lingua é moi importante! Hai que mantela fresca, usala na súa máxima extensión, porque senón enferrúxase. A min pásame algo curioso: ninguén do meu contorno fala galego ( se considerarmos que o portugués non é galego, claro), e menos un galego coidado e nun rexistro mínimamente culto, cousa preocupante se temos en conta que as persoas coas que máis trato son mestres, coma min... ben, o caso é que pouco a pouco, á forza de non ter con quen falar normalmente das cousas da vida en galego, este váiseme empobrecendo, e só lendo ou acudindo á memoria lingüística da lingua que me ensinaron meus pais é que o manteño en forma. Non é que eu deixe de falalo, senón que o meu vocabulario, expresións e xiros, son os mesmos dende fai non sei xa cantos anos que deixei Lugo.
Para seguir, teño que dicir que este verán foi para min o peor de moito tempo polo calor grande que fixo e por ter que ver como ardían os montes ao meu redor. Teño mesmo medo de que isto vaia ser así daquí en diante! A nosa terra ía mudar moito se así for!
En agosto viaxei ao sur de Alemaña e ao Tirol austríaco, e alí si que hai verde!!! Unha vez que un víu a cantidade de bosques que aló hai, custa crer aquilo que se ten dito de que España é o país da UE con máis superfície arborada. Enormes superfícies cobertas de bosques alpinos e de prados verdísimos salpicadas aquí e alí de fermosísimas casiñas. Tamén alí hai granxas de leite, pero que diferencia! Que coidado está o medio e que conciencia ecolóxica teñen tanto alemáns como austríacos!
Dende Múnich (Munchen en alemán) visitamos vilas e cidades, castelos e lagos. Tamén houbo tempo para museos e paseos en tren de vapor montañas arriba. Visitamos a uns amigos e comprobamos como de ceremoniosos e detallistas son os alemáns, ademais doutras grandes cualidades que fan desta xente un grande pobo.
Estando en Salzburgo, pregunteime polo restaurante no que Saramago concebíu a idea do seu libro "A Viagem do Elefante". Hai naquela marabillosa cidade un restaurante chamado "O Elefante" no que, con ocasión dunha conferencia que Saramago impartíu nunha universidade de Salzburgo, ao mestre portugués lle coincidiu xantar. Picado pola curiosidade de teren como adorno unha reproducción da Torre de Belén lisboeta e dun elefante, alí soubo da historia do elefante asiático que certo rei portugués lle regalou ao arquiduque Maximiliano da Austria, xenro de Carlos V. O elefante houbo de cruzar non só a península senón o Mediterráneo en barco e logo os Alpes, a pé, nunha comitiva encabezada polo propio arquiduque e a súa muller. Con destino Viena, as fatigas do animal foron grandes, igual que a admiración de todos cantos o viron pasar polos pobos portugueses, españois, italianos e austríacos.
Tamén visitei Insbruck, capital do Tirol, onde merquei o reloxo de cuco dos meus soños. Lembro a meu pai falar do moito que lle gustaría ter un reloxo de cuco... que nunca tivo. Eu merqueino por el na cidade ao pé dos Alpes, e teño que dicir que cando está a punto de saír o cuco anunciar as horas, todos nos congregamos arredor del con grande ledicia.
En fin, que dicir do lago Constanza, ou dos castelos de Luís II de Baviera, ou dos picos sempre nevados dos Alpes...

Podedes ver algunhas fotos aquí:http://www.facebook.com/album.php?aid=2072810&id=1370796279&l=cfa823cf16
Sempre que teño a sorte de poder viaxar e coñecer lugares novos, quédame un regusto amargo por non poder seguir facéndoo ininterrumpidamente, e é que no mundo hai tanta beleza, tantas cousas que aprender...
Falando de novo: está por comezar un novo curso escolar. Os meus alumnos xa se han estar preparando para voltar ás aulas, non sei se con ilusión. Hoxe pasei a mañá a fregar as portas e os estantes da miña clase. Seica o goberno non recauda abondos impostos como para evitarnos ós mestres cada ano a engorrosa tarefa de limpar os colexos nos que logo han estudar os fillos dos obreiros; dirá o conselleiro que o facemos porque queremos, e eu dígolle que o facemos para dignificar un pouco os espazos públicos, por amor á nosa tarefa e ós alumnos. Non pasei aínda por ningún colexo no que o servizo de limpeza fose verdadeiramente iso, así que se queremos traballar nun lugar digno, hemos de dignificalo nós mesmos. É o que hai... por non falar do tema lingüístico. Iso queda para outra.
E o demais todo ten que ver co meu avultado ventre; alí agóchase certa meniña de seis meses, que rebule a pracer nun espazo que se volverá cada vez máis escaso. Agardaba atoparlle nome aló por centroeuropa, mais non houbo sorte. Se se vos ocorre algún do voso gusto, tomareino en consideración, á vista da vacante.
Pois así vos deixo, con iso e con Enrique VIII, que xa está a piques de se desfacer de Ana Bolena, e é que sigo con paixón a serie da Primeira, cada xoves.
Moitos saúdos para todos e até a próxima.

"Fechado por ferias ata setembro"

2010-07-13T18:40:00.000+02:00

"Abandono"

2010-07-07T02:38:00.003+02:00

Xa se ve a FILLA camiñar triste pero rapidamente na dirección oposta á casa do PAI, levando firmemente agarrada a corda ao fin da cal camiña, case ao trote, a égua mansa, pequena e teixa, que ten que abandoar a casa familiar da man da súa AMA. Xa podemos tamén ver que a carón das dúas desauciadas camiña unha terceira, máis pequena e alegre, doutra raza -canina-, inconsciente do incerto destino que ás tres agarda aló no alto do Marco. Moitas veces veremos á primeira, acompañada sempre da cadela pequena e pinta, dende hoxe en diante, acudir a aquela finca do alto do monte, onde as eguas moran, para visitar á súa querida amiga, condeada a facerse grande lonxe da vista da súa AMA.

Se mirarmos na dirección correcta veríamos ao PAI, furioso e fóra de si, disposto a manterse na súa decisión de expulsar á FILLA, herdeira natural, do único fogar que algunha vez coñecera, do berzo no que fora acolada e mimada pola nai, xa morta. O PAI sobe e baixa as escaleiras con xesto desesperado, bracexando violentamente e dirixíndolle á filla e a deus imprecacións que anuncian as máis terribles desgrazas. Agora o PAI abandoa a casa pechando violentamente a porta para non voltar máis, iso di, anque nós sabemos que non ten outro lugar onde ir nin outras fillas ou parentes que o acollan.

Ata hoxe todo foi harmonía, quen o dixera! Ata hoxe os días sucedéronse sen alteracións distintas ás da vixilia, que se alterna co sono, e as longas sobremesas do PAI, que como cabeza de familia todo lle era dado, todo feito e servido como correspondía a un home dunha xeración que nada aprendera sobre a igualdade entre homes e mulleres, e como correspondía a un octoxenario de limitada mobilidade.

A FILLA coidaba do pai coma quen coida do patriarca, preguntándolle se estaba todo do seu gusto e adiantándose as súas poucas e predecibles necesidades. Que outra cousa ía facer por un pai viúvo a aquela idade, só no mundo, deprimido dende o día en que a NAI deixou por fin de respirar, logo daquela enfermidade cruel e definitiva? Que outra cousa facer para cumprir coa vontade da NAI, sabedora da incapacidade do vello para sobrevivir por si propio sen a comprensión e axuda da única filla que el aceptaría á súa beira?

Se houbermos estado durante todo este tempo poderiamos dicir que pasou aquí para que todo cambiase tanto: da harmonía e das longas sobremesas a este abandoo da casa familiar, cada un polo seu lado, cada un desesperado, cada un ollando cara a un triste futuro.

Canto abandono e canta desesperanza tinxen este cadro que hoxe ollamos! Desviemos, de momento, a vista cara a cadros máis ledos e cheos de cor: na vila, todos están contentos, pois xa chegou o Nadal, época de esperanza e calor familiar. Óense constantemente panxoliñas e as decoracións propias desta época están por todas partes.

"Envexoso Alcalá?"

2010-07-04T00:56:00.006+02:00

Veño de dar con este artigo de Xavier Alcalá, escritor en lingua galega, nacido en Ciudad Real e casado con arxentina de orixe inglés, entre cuxos méritos se atopa o de ter escrito algunha canción para Andrés Dobarro.

http://www.lavozdegalicia.com/opinion/2010/06/30/0003_8582310.htm

A primeira lectura do texto déixame asombrada, e é que o feito de que un escritor se refira a outro con tanta mala fe dá moito que ver. Certo que hai un glorioso precedente na literatura española, anque os dous protagonistas non serven de paralelismo con este caso, xa que para iso precisaríamos asumir que Alcalá é un escritor consolidado e con algún prestixio. Non é o caso.

Claro que acusar a Ángeles Caso de se ter apropiado dun título seu é comezar por algo, anque dubido moito de que esta carreira o vaia levar a gañar un Nóbel...

Leo o texto de segundas e doume conta de que se trata dun artigo ponzoñento cheo de prexuízos cara a dous escritores universais: dende faltarlles ao respecto ás súas donas ata a atribuírlles non sei que prexuízos cara á lingua galega. O final do texto sérvelle para cubrirse de gloria e prefiro nin comentalo porque a falta de respecto cara ós seus maiores é tan grave que abonda para non voltar ler un libro de Alcalá. Xa lle gustaría chegar a ter algunha vez a metade de sentido común e de clarividencia que tiña Saramago aos seus oitenta e tantos.

A clave debe estar no sentimento de ruín envexa de quen se ten a si mesmo por un grandísimo autor, merecente, por suposto do Nobel. Se segue nesta liña, moito me dá que non pasará de ser máis que un mestre de universidade.

Por certo, calificar o "Caim" de soporífero só ten un par de explicacións: ou nono leu, ou a súa formación en enxeñería das telecomunicacións lle impide recoñecer unha obra mestra cando está diante das súas narices.

Eu creo que nono leu.

"Saramago ou o espello no que mirarnos"

2010-06-21T15:42:00.003+02:00

Que tristes e faltos de esperanza ficamos sen vostede, don José! Neste mundo convulso o común dos mortais andamos á procura de guías ideolóxicos, de exemplos a seguir e espellos nos que nos mirar, agora un pouco máis orfos e desorientados, renovamos o noso compromiso cos valores que vostede representa.

"Ata sempre, meu querido amigo"

2010-06-18T14:49:00.003+02:00

Un dos mellores escritores e dende logo o máis querido e admirado para moitos dos seus lectores, (entre os que me encontro de forma incondicional) falece hoxe para deixarnos orfos da súa palabra, do seu exemplo. Porque Saramago non só é escritor, senón referente para moitos de nós, dende logo para min. Saber o que opinaba sobre un ou outro tema é para min unha necesidade. Nun mundo coma este, a perda de Saramago é unha desgraza, como o foi no seu momento a de Haro Tecglen.

Querido José, ata sempre.

"Saudades de vós"

2010-06-14T18:08:00.006+02:00

Meus queridos nenos e nenas:

Achégase a fin do curso e tamén a fin desta viaxe que fixemos xuntos aos misterios das Matemáticas (das que aprendemos que se esconden por detrás de todo), da Arte, das Ciencias Naturais e Sociais e das Linguas. Claro que non todo o que aprendemos viña nos libros: acordádevos da cantidade de mitos gregos que aprendestes e ilustrastes, ou de como tecestes unha alfombra usando só a la e os vosos dedos; por non falar da Etimoloxía, ciencia que practicastes a diario. O dicionario non ten segredos para vós a estas alturas e moito menos o dominio de vocabulario relacionado coa tectónica de placas ou o relativo aos fenómenos que se dan nos ecosistemas naturais. Dominades a nosa lingua coa facilidade de quen se enfrontou a ela co respecto e a admiración de quen sabe que herdou un tesouro: non só sabedes que das sobreiras sacamos a cortiza senón que son curmás das aciñeiras e dos carballos xa que todos son "quercus" e todos dan landras...

Nomeades distintos tipos de paxaros migratorios e mesmo distinguides as anduriñas dos vencellos e dos avións... Sabedes incluso onde pasan o inverno!

As grandes obras de enxeñería non teñen segredos para vós, e tanto vos asombrades da capacidade que os romanos tiñan de construír calzadas por Europa adiante como de que fósemos capaces de construír o Canal de Panamá ou o de Suez.

Considerades a Colón o home máis desorientado da Historia e asombrástesvos da cantidade de cables de comunicación que atravesan os leitos dos océanos para comunicar uns continentes cos outros.

Como non, debuxades elefantes dentro de boas constrictor, nun diálogo entre iguais co Principiño de Saint-Exupery. Emulástedes a Miró traballando conxuntamente con nenos moito máis pequenos cá vós, a quen guiástedes e con quen vos divertístedes unha vez por semana. Proxectástedes bosques máxicos ao estilo Ibarrola, convertíndovos en "artistas da natureza".

Oístedes falar da cuarta dimensión, do hípercubo e da posibilidade de que o tempo non exista...

E todo, todo, á miña beira. Como non hei estar orgullosa? Como non hei considerar a fin de curso como unha grande perda, á vista da posibilidade de ser o último desta grande amizade?

Estou orgullosa de todos e cada un de vós porque sodes únicos e moi especiais. Cada un de vós encerra un tesouro que agardo que os adultos que vos rodean e vos rodeen no futuro saiba ver para axudarvos a chegar alí onde queirades. O éxito na vida reside en ser feliz co que fagades e en que elixades o que elixades, sexades bos facéndoo, a base de esforzo e ilusión.

Ogallá fagades unha sociedade moito máis xusta que a que vos viu nacer. Lembrádevos do que aprendemos de persoas como Ghandi e Luther King. Acordádevos tamén do respecto que merecen os demais, e especialmente os nenos e as persoas maiores, que merecen protección e respecto.

Tede confianza en vós mesmos e pedide axuda cando a precisedes, porque é o voso dereito. Tedes moitos dereitos, e o primeiro de todos é a felicidade e o benestar. Lembrádevos que de todo se pode aprender algo bo e que non hai situación tan mala que non teña remedio.

Grazas tamén a vós porque aprendín todo o que me enseñastes e por aguantárdesme algún que outro malhumor ou falta de paciencia.

En todo caso, que teñades un bo verán e que contedes conmigo daquí en diante.

"Ofrecemos casiña para indio, con finca pechada"

2010-06-07T23:35:00.004+02:00

Situada na vila portuguesa de Cerveira, esta casiña fará as delicias do nativo americano máis esixente, a un prezo sen comparanza, xa que a casiña cédese totalmente gratis. Con todo tipo de servizos, incluída unha fogueira xa preparada -só fai falta encendela-, así como un portón de entrada de estilo rústico galego-portugués imitando os dos poboados do salvaxe oeste americano.

Rodeado de montañas nas que poder adicarse á caza, o terreo sitúase nun enclave estratéxico de cara a organizar a súa defensa, caso de presentárense os colonizadores ianquis por sorpresa.

Iso si: o minúsculo tamaño do "tipi" só dá para indios que non midan moito máis de dez centímetros a contar dende o chan.

Calqueira interesado, debe contactar o anunciante no máis breve prazo posíbel dada a grande demanda que este tipo de vivendas están a ter.

"Zeitgeist, unha vez máis"

2010-05-26T22:16:00.000+02:00

"bilingual Anthology of Galician Literature 1196-1981"

2010-05-20T17:28:00.003+02:00

Poucos teñen feito tanto pola lingua e literatura galega dende o mundo anglosaxón. Jonathan Dunne puxo esforzos e cariño na edición nesta obra antolóxica da nosa literatura para pór os versos e a música dos nosos poemas e obras máis senlleiras á disposición de, principalmente, ingleses e americanos. No mundo anglosaxón xa se abriu camiño Manolo Rivas, grazas precisamente ás traducións feitas por Jonathan.
Infórmanos da súa publicación no seu blogue http://mundoadiante.blogspot.com/

Parabéns para todos os galegos e galegas e para o propio Jonathan e moitas grazas.
http://mundoadiante.blogspot.com/2010/05/anthology-of-galician-literature-1196.html

"Lagarto ou lagartixa?"

2010-05-17T23:08:00.003+02:00

Vós que dicides?
Para a vosa tranquilidade, sabede que o deixei libre en canto lle fixen a fotos e puiden observalo atentamente.

"Uxío Novoneyra"

2010-05-17T13:25:00.003+02:00

Con Uxío Novoneyra teño coincidido en ocasións co gallo dalgún acto ó que nos levaba a militancia común. Era un dos "maiores" da causa, un referente para todos os que daquela pensabamos que o futuro de Galiza pasaba, inevitablemente, polas nosas mans. Formando parte da "organización", man con man cos compañeiros e compañeiras, coa ilusión de cambiármolo mundo...

E Uxío, xunto con outros intelectuais comprometidos, formaba parte da paisaxe á que queriamos pertencer algún día.

Agora parece mentira que xa non estea, e o que é peor: que anden a loubalo aqueles inimigos da nosa cultura, os que desprezan todo canto Novoneyra amaba.

Goberno Socialista?

2010-05-12T15:08:00.005+02:00

... preguntámonos na rúa. Pois menos mal! Que non se atreverían a facer os das dereitas, de gobernaren!

"Rebelión dos mansos en Grecia: a crise, que a pague o capital"

2010-05-05T15:32:00.003+02:00

"Land Art no colexio"

2010-04-27T19:33:00.006+02:00

Hoxe os meus alumnos e eu, en colaboración cos nenos de catro anos e a súa mestra (cada semana xuntámolos a todos para traballaren xuntos ), decidimos pórnos máis criativos do habitual e probamos a transformar o abandoado terreo que hai á volta da escola nun espazo artístico privilexiado, utilizando os materiais que por alí había e algo de pintura de dedos para pintar no tronco dos piñeiros ao estilo "ibarrola"...

Pasárono bárbaro e aprenderon que con pouca cousa se pode crear beleza e divertir moito.

Que vos guste.

Land Art
Origem: Wikipédia, a enciclopédia livre.

Spiral Jetty, vista de Rozel Point, Abril de 2005A Land Art, também conhecida como Earth Art ou Earthwork é o tipo de arte em que o terreno natural, em vez de prover o ambiente para uma obra de arte, é ele próprio trabalhado de modo a integrar-se à obra.

A Land Art surgiu em finais da década de 1960, em parte como consequência de uma insatisfação crescente em face da deliberada monotonia cultural pelas formas simples do minimalismo, em parte como expressão de um desencanto relativo à sofisticada tecnologia da cultura industrial, bem como ao aumento do interesse às questões ligadas à ecologia. O conceito estabeleceu-se numa exposição organizada na Dwan Gallery, Nova York, em 1968, e na exposição Earth Art, promovida pela Universidade de Cornell, em 1969.

É um tipo de arte que, por suas características, não é possível expor em museus ou galerias (a não ser por meio de fotografias). Devido às muitas dificuldades de colocar-se em prática os esquemas de land art, suas obras muitas vezes não vão além do estágio de projeto. Assim, a afinidade com a arte conceitual é mais do que apenas aparente.

Dentre as obras de land art que foram efetivamente realizadas, a mais conhecida talvez seja a Plataforma Espiral (Spiral Jetty), de Robert Smithson (1970), construída no Grande Lago Salgado, em Utah, nos Estados Unidos da América.

Principais artistas
Robert Smithson (1938-1973)
Sol LeWitt (1928)
Robert Morris (1931)
Carl Andre (1935)
Christo & Jeanne-Claude (ambos nascidos em 1935)
Walter de Maria (1935)
Dennis Oppenheim (1938)
Richard Long (1945).

"Traballando os mitos gregos"

2010-04-27T00:07:00.006+02:00

A semana pasada traballamos o mito de Psique e Eros e este é parte do resultado, o máis vistoso. Agardamos que vos guste, igual que nos gustou a nós aprender algo de cultura clásica, literatura, historia e arte.

"xenofobia e discriminación no sistema educativo? - Para min que si..."

2010-04-25T23:36:00.011+02:00

No país onde todo era ao revés, aqueles que se tiñan por máis progresistas eran os máis retrógrados e menos tolerantes. Xusto como no noso!

" Hoxe pola tarde"

2010-04-13T22:39:00.003+02:00

Que boa tarde a de hoxe á beira do Río!
Logo de pasar pola horta ecolóxica de Edgar e mercarlle algunhas leitugas, puerros, ovos, coliflor, e algún outro tesouro cultivado con mimo e dedicación por unhas mans mutiladas pola pólvora aló nun máis ou menos lonxano pasado valenciano, decidín, hoxe si, dar con certa taberna-restaurante chamada "O Lagar en Eiras", e que se me ven resistindo últimamente até o punto de ser incapaz de alí chegar. Por iso, unha vez collín a miña caixa chea de verduras recén collidas, e me despedín até a semana que ven, enfiei o camiño que leva á Guarda; non a estrada xeral, senón outral alternativa que discorre paralela ao Río e que polo visto escondía ao famoso Lagar. A sorpresa foi maiúscula ao descubrir unha fermosísima paisaxe, chea de árbores distintas dos meus odiados eucaliptos; casas de certo bo gusto e algún coidado no urbanismo, cousa que en modo algún acontece cando un viaxa pola estrada atravesando Tomiño e adentrándose no Concello do Rosal. Anque, todo hai que recoñecelo, o do Rosal é, polo que vin de momento, o concello que máis bonito e ordeado loce de todos os do lado galego do Río.
O caso é que conducín devagar, co vidro baixado, e logo dalgún tempo de dar voltas admirando este e aqueloutro recuncho da parroquia de Eiras, na que hai unha praíña fluvial, decidín preguntar a un señor metido a construtor de muros que traballaba no exterior da súa finca con toda a calma do mundo. Logo de me indicar máis ou menos a ruta que tiña que seguir, deume pena porque realmente estaba disfrutando da recén descuberta paisaxe, cousa que tería que deixar de facer para me concentrar en chegar á dichosa Taberna que tanto se resiste a ser encontrada. Como diantre pensan os seus donos que han ter clientes se non colocan algún indicador para dar pistas de como chegar alí?
Pois non foi suficiente coas indicacións do bo señor, que, por certo, me respostou que "España é toda bonita" cando lle dixen o bonito que me parecía o val. Discrepando profundamente coa súa resposta -non hai máis que pasarse por Porriño-, foi que me tiña encamiñado en dirección ao meu destino, mais direivos que tiven que preguntar unha vez máis -froito da ausencia total de indicadores neste noso país, onde todo está pensado para quen XA sabe onde están as cousas-, a unha rapariga que, empolincada nun muro cal fose o Humpty Dumpty de Eiras, me respostou, en perfecto castellano, variante do Rosal, que tiña que subir por un cercano "callejón".
En fin, o de menos é dicirvos que aínda tiven que preguntar por terceira e última vez a certo propietario de certo chalete de certo porte, quen, alarmado polas miñas pasadas en distintas direccións, decidiu personarse no camiño para me indicar o verdadeiro e único camiño que levaba ao coñecidísimo Lagar en Eiras, sen deixar de me advertir previamente que "teñen uns horarios raros".
Media preocupada por esta última afirmación, e decidida totalmente a dar co lugar anque non fose máis que para probarme a min mesma que incluso con ausencia total de indicacións o máis burro é capaz de chegar a Roma, orientei o meu clío branco repintado por un "callejón" abaixo.
Efectivamente, os horarios deste local son algo raros, e nin cando chamo por teléfono, nin cando me personei en persoa din cos seus propietarios, a quen simplemente lles teño que facer unha simple consulta. Puiden, alén de todo, saudar un gatiño que acudiu amable ao meu coche por saber se quería algo.
En fin, que frustrada dobremente, polas dificultades en atopar o lugar, e por atopalo fechado, conseguín saír daquel "callejón", como dixo Humpty, e voltar sobre as miñas rodeiras en dirección, esta vez, a Goián, parroquia de Tomiño, concello gobernado polo BNG, para máis indicacións.
Desta volta comprendín o segredo das flores: se o Rosal é un produtor de flores dos máis importantes, onde é que están os viveiros e os invernadoiros? equili qua: á beira do Río, agochados para quen conduce pola estrada xeral, mais ben á vista hoxe mesmo para quen escribe, que con ollos ben abertos, esculcou a descoñecida paisaxe.
Chiringuitos fechados, casas fechadas, abondosa maleza e camiños que levan ao Río íanse sucedendo alternándose cos viveiros e "estufas" ( en portugués, invernadoiros) adicados á produción de plantas ornamentais. Deste xeito fun dar a.... ó embarcadoiro de Goián!!!! Atención porque tiña ollado centos de veces o tal embarcadoiro dende o lado portugués e nunca até hoxe souben como se ía!
Pois alí aparquei o carro, nun lugar indicado para elo e baixei, teléfono en man, para tomar a foto que vos deixo hoxe.
Un señor miraba, soñador, para a beira portuguesa, e de reollo, para min. Entretívenme ollando ao antigo transbordador, hoxe convertido en café; ao parque, hoxe cheo de ruidosos rapaces; ás vías do tren, polas que de cando en vez pasa a vella máquina seguida duns cantos vagóns; á antiga fortaleza do fundador Rei Dom Dinís de Portugal, e, como non, á miña querida Quinta das Mineirinhas.
Pasáronse os minutos e pensei que podería ficar toda a tarde, xa que Cerveira é coma un escaparate, vista dende calqueira lado. Rebule de vida e loce esplendor. Tan coidada, tan mimada, diría eu! O Río, tan admirado! E o Veado, alá na Cima, vixiante cara ao lado galego.
O señor á miña beira, ollaba co mesmo embeleque. Achegueime a el e díxenlle: "Que vivo está aquilo e que morto isto, non si?" Ah! Dinlle onde máis lle doía, onde máis me doe a min: aquel home de mediana idade e saúde delicada, segundo el mesmo me confesou, ollaba para o lado portugués preguntándose cal é a diferenza, cal é o obstáculo que nos impede aos do lado galego dárlle vida tamén ás marxes do Río, convertirlo nunha grande fonte de entretemento, unha fonte económica e paisaxística, un espello no que mirarse e unha ponte sobre a que cruzar dunha beira para a outra.
Falou da incapacidade de quen nos goberna, da nosa tradicional falta de bo gusto na construcción, do abandono do territorio, do deterioro do medio natural. Falamos do Vial que pasará dende A Guarda e que invariablemente destruirá a paisaxe, pase por onde pase; falamos do incremento importante das relacións entre as dúas beiras que supuxo a construcción da ponte Internacional, fai xa uns cinco anos, anque tamén trouxo a fin das viaxes do transbordador, que tan ben loce agora convertido en bar. Falamos, finalmente, da mágoa que dá non sermos capaces de copiar o bo dos nosos irmáns lusos. Falou con cariño deles, cun sentimento de grande irmandade.
E eu, marchei cun duplo sentimento: de ledicia, ao ter atopado conversa amistosa á beira do Río mentras contemplaba a miña patria portuguesa, e o de amargura, ao ver como se desaproveitan os recursos na miña matria galega.

"A Universidade de Santiago de Compostela usa o Castelán nos actos públicos"

2010-04-12T18:07:00.003+02:00

Así que nós, os mestres de primaria e de secundaria, facendo folga a prol da defensa da nosa lingua no sistema educativo, mentras que na Universidade se pasan a lexislación polo forro e utilizan preferentemente a lingua castelá nos actos públicos coma o de Licenciatura dos estudantes de Bioloxía, o sábado pasado, celebrado no Auditorium e no que só se dixeron unhas cantas frases en galego, no contexto dun acto celebrado íntegramente en español. Vergoña lle tiña que dar ao reitor, vicerreitor, decano de bioloxía e todos os participantes que, no acto referido, utilizaron a lingua propia da universidade de Valladolid, en detrimento da lingua que por dereito propio debía de ser usada con normalidade nas universidades galegas. Vergoña sentín eu, antiga universitaria desa mesma universidade, nunha altura na que, por certo, parecía haber máis galegofalantes que agora, tanto entre o profesorado coma entre o alumnado. O nivel académico do acto, por outro lado, pareceume máis propio do Luar ca dun acto dunha das máis antigas universidades de España, por non dicir que me parece penoso incorporar á nosa universidade, de tradición suficientemente sólida e méritos abondos, a costume de celebrar actos de licenciatura ao estilo americano. Moitas películas americanas deben ver as actuais autoridades académicas.

Penoso.

O bo: ver que a miña sobriña completou os estudos de Bioloxía e que José Afonso ten unha placa adicada á súa "Grándola, Vila Morena" no exterior do Auditorium de Galicia.

"Free Tibet, China out!"

2010-04-11T02:09:00.002+02:00

Hai causas que paga a pena defender, e esta é unha delas. Como é que hoxe me deu por lembrar que no Tibet, o teito do mundo, hai uns cinco millóns de persoas sometidas a un xenocidio cultural e social por parte das autoridades e poboación chinesas, é algo doado de explicar: ás veces, a televisión emite algo máis que programas lixo, e hoxe foi unha desas veces, así que vendo "La Noche Temática", na 2ª, puxéronseme os pelos como escarpias ao escoitar como hai un soldado chinés por cada vinte tibetanos na cidade de Lhasa, cuxa misión básicamente é asegurar que aquela poboación se somete ao brutal proceso de destrucción dun dos pobos máis antigos e admirables do mundo. Esterilización forzosa, detencións arbitrarias, torturas inimaxinábeis e asasinatos en masa, son só algúns dos aspectos que se explicaron sobre a realidade cotiá no Tibet.

Tanta carraxe me deu que non podía menos que deixar aquí o meu berro de indignación e o meu sentimento de solidariedade con aqueles meus irmáns.

"Calceta dixital e interpretando a Castelao"

2010-04-07T20:03:00.002+02:00

Aí vos vai un par de ideas para utilizar, ben na vosa casa, ben na aula: a partir da actividade coñecida como "fingerknitting" e sobre a que atoparedes centos de videos en YouTube, pódese ir facendo unha "alfombra", para se sentaren os nenos á hora da asemblea diaria ou simplemente para colgar da parede unha vez rematada. Precisarán da vosa axuda para coser en rodiñas as cadeíñas de la que van tecendo cos dedos e logo unilas entre si como na imaxe.

Por outra banda, a partir dun dos debuxos do álbum de Castelao "Cousas", cada neno pode facer a súa interpretación sobre a escea dos dous nenos labregos trazados no seu día polo noso máis querido político e intelectual con simplísimos trazos. É asombroso ver algúns resultados, coma o da fotografía, cuxa autora "tuneou" a Castelao dunha maneira maxistral.

"Galego-portugueses españois?"

2010-04-07T19:31:00.002+02:00

Esta é unha desas ocasións onde os feitos delatan por si propios os afectos...

Queda claro que aqueles que pintan obstinadamente "Galiza nao é espanha" neste lado da raia non son portugueses... senón seguramente galegos "doidos" que soñan con seren comprendidos por uns irmáns portugueses que en canto teñen oportunidade enarbolan a bandeira española e non a galega...

Ai que doloooor...

Ben, o caso é que o servizo de urxencias de Valença do Minho foi eliminado, e logo de diversas protestas, incluído un espectacular corte da autovía, e á vista da indolencia da ministra de sanidade portuguesa, o alcalde de Tui declarou que os portugueses que o precisen serán atendidos no servizo de urxencias tudense, dende o que, por certo, se manifestaron incapaces de atender tal demanda... Cousas da caída das fronteiras.

O peor de todo, ver esas manifestacións espontáneas de portugueses abrazando a bandeira española e declarándose españois ata a morte. Fican desculpados porque seguramente descoñecen que os servizos sanitarios están descentralizados, e porque seguramente lles foi imposíbel facerse con tantas bandeiras galegas como precisaron así de golpe... mais eu fico desmoralizada...

"Entre dúas augas"

2010-04-05T12:10:00.002+02:00

Reflexiono no día de hoxe, o derradeiro da última serie de doces mañás familiares, de xantares tardíos e sestas alongadas que disfrutamos nesta chamada semana santa. Aínda non sei moi ben como é posible que nun país cuxa constitución consagra o laicismo, en certas alturas do ano temos que aturar imaxes de lexionarios a soster ensangrentadas imaxes seica sagradas, persoas a se bater a si propias nas costas como penitencia de non sei cantos pecados, e papas encubridores de pederastas bendicindo urbi et orbe, mais iso ficará para outra. Aquí interésame outro aspecto ben máis interesante, e valia a redundancia: a volta ás aulas.

Como se sentirán no día de hoxe os meus catorce alumnos de cuarto curso, nun luns sen fraccións e decimais, contraccións das preposicións cos artigos, nin ir mirar a temperatura á estación metereolóxica para logo anotala no climograma da aula? Botarán de menos estas rutinas escolares, que inclúen tamén aspectos desagradables como as miñas reprimendas cada vez que vexo un caderno descoidado ou un papel no chan ou os libros da biblioteca desordeados? Tamén direi, na miña defensa, e para alonxar rápidamente as nubes tormentosas do enfado da mestra cando verdadeiramente se enfada, que é posible que o que máis boten de menos sexa a asemblea diaria, de nove menos cuarto a nove, na que nos sentamos en cadanseu coxín a facer "fingerknitting", que é como se chama no YouTube, de onde tirei a idea: tecer la cos dedos, sen necesidade de agullas de tecer. Estamos a tecer unha alfombra colectiva nos quince minutos diarios que lle adicamos a tal tarefa antes de comezar a darlles duro ás divisións de dúas cifras e aos problemas de´dúas operacións. Mentras tecemos, Y. lenos algún capítulo da Alicia naquel seu país, ou dalgún príncipe encantado ou dalgún animalciño do monte que sobrevive comendo landras. E é que Y. ten moitas dificultades na lectura, e aproveitamos a ilusión que lle fai lernos a todos para que practique e vaia mellorando. É o que se chama atención individualizada sen que o pareza...

O caso é que non sei se os meus alumnos botarán algo disto de menos. Agardo que non, agardo que teñan nas súas casas todo o amor, comprensión e oportunidades de aprendizaxe que a vida real proporciona, en contraposición ás que proporcionamos nas escolas, que veñen a ser experiencias enlatadas para seren consumidas polos pequenos consumidores que estamos criando.

Nado entre dúas augas: Paulo Freire, o mestre brasileiro, e a súa loita vital por estender a educación institucionalizada a todos os nenos, especialmente os pobres, na liña da "pedagoxía da liberación", e Ivan Illich, austríaco, o teórico maldito da pedagoxía por apuntar directamente ás causas do fracaso da institución escolar e mesmo difundilas por escrito no seu "A Sociedade Desescolarizada".

Nadando vos deixo, neste día soleado de hoxe, no que vou dunha ribeira á outra (axuda moito a coller a natación con cariño o feito de que fun agasallada cun e-book e conto cunha biblioteca virtual de máis de vinte mil obras que transporto cómodamente do sofá para a cama e viceversa).

"Estamos de aniversario!"

2010-04-03T02:03:00.003+02:00

Mamá, escribo para ti, no día do noso aniversario: o do teu último parto, o do meu nacemento. Lembraraste sen dúbida daquela madrugada de primavera na que a túa cuarta filla veu a este mundo coa axuda da Madriña. Só quero felicitarte e felicitarme a min tamén por terme convertido na túa prolongación, e é que non hai día que non pense no que pensarías de tal ou cal cousa, ou no que farías en tal ou cal situación, de forma que podo orientar os meus pasos tralos teus, coma se eu fose ti que vives a traveso de min. Máis xove, si, e con trazas físicas e psíquicas da outra parte da familia, mais eu son ti e ti vives en min, e por iso me comprometo a levarte-levarnos- o máis lonxe posible no tempo, para vermos medrar á vindeira xeración de nós. A túa neta, que tan orgullosa porta o teu nome, saúdate tamén e pídeme ver a túa foto a cotío. O teu neto tamén sabe de ti e mírate con ollos intelixentes, tentando chegar a comprender por que estás só na imaxe. Para eles, con Bogui, ti habitas a floresta máxica onde viven os esquilos, os paxaros e todos os animais que procuran un descanso permanente .

Para min, ti estás no meu alento, no meu ollar e ata no meu falar.

Parabéns entón, para nós as dúas.

"A importancia das emocións nos escolares e como traballar a aprendizaxe social e emocional"( Obrigatorio para mestres/as)

2010-03-26T00:03:00.001+01:00

"Por fin, a luz"

2010-03-23T02:07:00.003+01:00

Ai, canto agardei por ti! Todos estes meses a escuras, agochada do frío, da chuvia, do vento... contando os días para que pasaran máis rápido...
Canta faltiña do teu calorciño na pel branca, tapada por mil capas. Estabas, mais adoitabas ficar, tímido, detrás das nubes. Poucas veces te puiden ver ás claras. E sufrín o indecible durante todos estes meses: sempre chego a convencerme de que non voltarás, esta vez non. E é que tan duro foi o inverno que pensei que ía ficar permanentemente, interpóndose entre ti e eu; entre o deus e o discípulo, o creador e a súa creación.
Por fin todo rematou. Poderá resistirse aínda un pouco máis a escuridade e a friaxe do inverno, mais xa dá os últimos espasmos agónicos. Agora só ti reinarás sobre todos nós. Dálles a quentura que precisan, rápido, ás plantas e árbores. Están moi retrasadas e teñen moito por facer! Seca as poceiras que asulagan e afogan a quen afeito a tanta auga non está. Volve os ríos ós seus cauces e pono todo no seu lugar propio. Que todo volte a ser coma sempre é, no mes das flores, no mes do meu nacemento, ou sexa, do teu parto.

"A ética do ensino doméstico"

2010-03-22T00:33:00.001+01:00

Sacado de http://aprendersemescola.blogspot.com/2010/03/etica-do-ensino-domestico.html

A Ética do Ensino Doméstico

Será que os pais devem ter a possibilidade de educar os filhos em casa, fora do sistema de ensino regular?

Aprender em casa é algo bastante comum nos Estados Unidos mas é ilegal na Alemanha e na Suécia, onde em breve um projecto-lei vai ser apresentado ao Parlamento que tornará o ensino doméstico impossível, a menos que a criança seja incapaz de frequentar a escola.

James Coomarasamy, de Europe Today, examina estas questões em pormenor, com contribuições de:

* Michael Steininger, correspondente da BBC, que entrevista uma família que educa os filhos em casa na Alemanha

* Ostberg Bertil, Secretário de Estado da Educação da Suécia

* Graham Badman, o autor de um controverso relatório britânico que apelou a uma maior regulamentação do ensino domestico

* Peter Kowalke, dos Estados Unidos, que foi educado em casa e produziu o filme, Growing Without Schooling.

* Annette Taberner, portavoz da Education Otherwise, uma instituição sem fins lucrativos que apoia as famílias que educam os filhos em casa no Reino Unido

"Galegos en Portugal"

2010-03-19T18:16:00.003+01:00

Hoxe na Telegaita "informaron" de que nesta ponte Galiza recibirá turistas procedentes, sobre todo, do resto do país (España), mentras que os galegos visitarán maioritariamente o norte de Portugal. Na ribeira do Douro, en Porto, as cámaras tomaron imaxes de galegos tomando as tapas nos bares de por alí, onde, o periodista, aseguraba que se sentían moi ben tratados "case sempre", e é entón cando entrevistan a un galego que se queixa porque todos os letreiros, os menús, etc, están en portugués e inglés, e non en "castellano".

Dende logo, se os portugueses chegasen nalgún momento a entender a esquizofrenia lingüística que ten infectado a moitos galegos, correrían raudos a pór tamén en castelhano os seus carteis e indicadores. Nin se imaxinan os curtos que son algúns para as linguas...

A bo entendedor...

"Nena con saia verde e coello de Indias en brazos"

2010-03-17T00:20:00.000+01:00

"A lingua galega é parte de min, parte de nós "

2010-03-16T01:32:00.001+01:00

" Profundando "

2010-03-03T15:22:00.003+01:00

Polo meu traballo de mestra, cada día estou en contacto con persoas de curta idade e cos seus pais e nais. Este contacto permíteme ter unha aproximación ós intereses, motivacións e ideas que os meus alumnos e os seus pais teñen a respecto da sociedade na que viven e a respecto da sociedade que agardan que haxa para o futuro dos seus fillos.

Como se trata dunha zona máis castigada cá outras pola chamada "crise económica", debido a que é aquí onde están a pechar máis empresas, pequenas e medianas, onde máis traballadores das fábricas son despedidos, e onde, por xiraren moitas economías ao redor de actividades económicas promovidas, xestionadas e dirixidas dende fóra, hai máis inseguridade de cara ao futuro inmediato, pola máis que probable deslocalización desas empresas a países onde explotar ó obreiro é máis barato.

Todas estas circunstancias, que se dan xuntas, son vividas con maior ou menor intensidade no corazón dos fogares dos meus alumnos e alumnas, porque todos eles teñen algún familiar máis ou menos cercano nalgunha destas situacións.

A visión do mundo dun neno non abrangue moito máis aló do que vive no seu contorno máis inmediato, así que a súa percepción sobre o que acontece, é, normalmente, un constructo mental que se elabora a partir do de seus pais, copiándoo. Por iso, cando falamos sobre calqueira tema que teña unha dimensión social (que na miña aula son absolutamente todos os temas), quen se manifesta, en parte, por boca dos meus alumnos, son os seus pais. Quero dicir: din o que oen dicir.

Tócame moitas veces incidir ( para modificar e re-orientar) sobre ideas que están baseadas na discriminación racial ou cultural, na superstición e nos prexuízos te todo tipo. E é que eu son daquelas mestras que considera que o seu traballo vai moito máis aló de ensinar as catro regras e a ortografía, e ten que ver coa formación integral da persoa, e co acompañamento afectivo, ético, social e intelectual da infancia no tempo durante o que teño encomendada esa responsabilidade; mais iso fica para outro texto.

De momento o que me interesa é constatar que socialmente hai unha percepción da situación social, política e económica firmemente ancorada na aceptación total e acrítica do sistema actualmente en crise. As aspiracións non se centran en identificar cales son as causas do que está acontecendo ou en reflexionar sobre cal é a sociedade que queremos construír para os nosos fillos, senón que a análise non vai máis aló de pensar en como volver á situación anterior, na que non había esa percepción de "crise"; é dicir, as aspiracións céntranse en como conseguir volver ter, no menor tempo posible, a capacidade de compra e de consumo que había antes deste baixón.

Mais non só se constata esta percepción que veño de describir nas familias que máis eu trato, que, como xa digo, pertencen maioritariamente á clase obreira, senón que é tamén a percepción que ten a grande maioría do resto da sociedade, pertenza cada un á clase que prefira adxudicarse ( porque neste país ninguén quere ser obreiro, adxudicándose ás veces, outras ocupacións con eufemísticas denominacións, como a de "funcionario").

Resulta chamativo comprobar como, logo de máis dun par de anos de debate constante arredor de determinados aspectos que se presentan como os causantes da famosa crise económica, non parece xurdir ningunha voz forte esixindo cambios radicais nos sistemas bancarios e nas leis que regulan as actividades empresariais. É máis: ben ó contrario, parece que as políticas e as inciativas encamiñadas teóricamente á suposta solución da crise, van na dirección de afortalar as mesmas políticas que levaron á crise, e todo isto co aplauso e o beneplácito dunha sociedade civil carente do máis mínimo sentido crítico a respecto de nada que non sexa se tal ou cal árbitro arbitrou mal ou se tal ou cal duquesa é vella demais para ter un querido.

Ábrenseme as carnes con tanta indolencia e tanta pasividade, tanta incondicional confianza no "providencialismo" do sistema económico e político no que vivimos, e é que tal parece que esteamos programados para agardar mansamente a que a roda do consumo se poña de novo en marcha para voltar incorporarnos a ela como se nada pasara, e pensar que así é, por lei natural, o que ten que acontecer.

Daí as mensaxes de confianza das autoridades, a publicación de enquisas e de datos que falan de brotes verdes e da subida de calificación da nosa economía por tal ou cal axencia de mundial prestixio.

Nunca tanto coma agora pensei que vivimos no mundo da ficción real do "1984" de Orwell. Quen non lera este clásico, ten unha grande débeda intelectual consigo mesmo, porque é un referente fundamental para poder interpretar aspectos da sociedade capitalista actual que en poucos textos se describe tan ben, e iso que estamos a falar dun libro publicado no 1949.

Aínda non caemos en que a famosa crise non é unha crise puntual senón un síntoma de que a maneira de explotar os recursos e distribuír a a riqueza é totalmente destrutiva non só para nós como especie senón para o planeta no seu conxunto?

Polo control e a explotación duns recursos dos que a día de hoxe dependemos por enteiro, e que para a nosa desgraza, son finitos e teñen a data de caducidade moi próxima, os países máis poderosos do mundo, que son uns poucos, destrúen as vidas e o hábitat da maioría da poboación mundial.

Polo control e a explotación salvaxe dos recursos é que se provocan guerras civís en territorios que non coñeceron a liberdade e a xustiza social prácticamente dende que o infame Colón inaugurou, coa súa máis infame aínda xesta, a chamada Idade Moderna.

Polo control e a explotación dos recursos é que todo o territorio africano estivo e está condeado a todo tipo de catástrofes humanitarias, responsabilidade directa tanto dos seus dirixentes como dos dirixentes dos países explotadores. O escravismo e a trata de persoas foi co-inventado e levado masivamente á práctica polos saqueadores hispanos xa aló no século XV; África nunca máis levantaría cabeza, nin a levantará ata que non se libere do xugo dos países chamados Occidentais e capitalistas. E outro tanto lle está reservado a Iberoamérica.

E nós, axudando a reinventar o capitalismo? Entrampados na dialéctica estéril que se comprace en dar voltas sempre arredor duns argumentos en si mesmos falsos: que se o sistema capitalista é o mellor coñecido, o que é máis garantista das liberdades; que se as democracias occidentais naceron no seo do sistema económico capitalista; que se a experiencia histórica revelou que os sistemas alternativos son moito peores e non repartiron máis a riqueza nin garantiron a liberdade, etc. Todo palabras estériles. Coma se nós o tivesemos inventado todo e antes de nós non existise nunca nada que posuíse bondade algunha!

Non será que quen así razoa e fai todo o posible por salvar o sistema, enterrando miles de millóns de euro-dólares en empresas fracasadas, subvencionando todo o inviable, dándolle máis diñeiro a quen xa está podre del... non será que eses mesmos son os donos deste país, e dos outros? Non será que están investindo en si propios e non en todos nós ,como deberan, por mandato constitucional? Non será que teñen todo en mente, agás obxectivos como asegurar os dereitos civís, garantir a sanidade e a educación e a vivenda e a comida, e esas cousas todas polas que lle entregamos a maior parte do noso tempo - e da nosa vida- ao que ten os medios de produción?

Escravizados estamos, encadeados por cadeas que se nos fixeron invisibles, aculturados e totalmente inermes ante os donos dos nosos países e das nosas vontades.

Eles son os que inventan as pandemias nos seus laboratorios, coas que nos aterrorizan ata o punto de ir suplicar por unha vacina que eles mesmos fabricaron previamente, e que obrigaron ás autoridades de todos os países a mercar, secuestrando e monopolizando a nosa saúde e enfermidade.

Eles son os que crean o terrorismo co que logo nos amedrentan e nos fan desnudar mesmo a alma nos escáneres dos aeroportos.

Eles son os que van socavando a soberanía política e económica de todos os países, que lles rinden preitesía ata o punto de renunciar mesmo á soberanía alimentaria.

Eles son os que dirixen o noso voto e poñen e quitan gobernos, facéndonos vivir coa ilusión de que decidimos o curso dos acontecementos do noso país e convertíndonos nos máximos defensores dun sistema chamado democrático que o único que ten diso son as dúas partes da palabra, demos e cratos.

E eles, por fin, son os que acabarán por emporcar a auga que bebemos e envenenar a comida que comemos, matándonos a nós e aos nosos fillos, pouco a pouco de todo tipo de enfermidades modernas.

E eles teñen nomes e apelidos; son os donos do planeta porque controlan os recursos a traveso das súas monstruosas empresas que engordan ata o punto de mover máis diñeiro e ter máis presuposto cá moitos países enteiros. Son os que teñen o diñeiro, o poder e as armas, e dispoñen todos os recursos non ao servizo dos cidadáns senón ao servizo do criminal sistema económico que inventaron e que nunca ten suficiente. Porque nunca teñen suficiente, e o combustible para a súa máquina asasina somos nós , os traballadores e os nosos fillos, os traballadores de reposto.

O panorama é aterrador. Quen queira profundizar nas consecuencias pode ir ó cine, mercar unha entrada para The Road ( O Camiño, El Camino), pórse cómodo e acompañar a Vigo Mortensen e ao seu fillo en dirección ao mar.

E non é ficción.

"Xardín xaponés con engazo galego-portugués"

2010-03-02T00:09:00.005+01:00

Para conxurar a memoria do pasado, axúdome dun engazo/enciño de miniatura feito por algún artesán portugués que fai a feira dos sábados en Cerveira e que mo vendeu por algo máis de dous euros. Hame servir para trazar as ondas caprichosas do mar na area das miñas lembranzas.

A caracola é a estrela do xardinciño. Antes pertenceulle a unha tal Milagros, que prefiría lavarse nas augas do río antes que nas da billa, e que camiñaba descalza pola madeira da súa-miña casa, mentras me contaba historias daquela vivenda centenaria que eu tanto quixen. E é que era outra época, na que todo era ilusionante e o mundo era aquel prado cheo de ortigas, a figueira a carón da parede; a cerdeira brava, cuxas raíces serviron de leito para a miña cadeliña pinta; o paseo asombrado polos frutais de enfronte da casa, onde medraba, sen sabelo, o endrino do que se servían os veciños para facer o seu licor; a videira da porta, retorta polos anos, e, sobre todo, o cuarto de madeira, coma o camarote dun barco.

Tamén o niño da curuxa, espreitado polos humanos dende dentro da casa, a traveso do ventanuco que se abría ao grande cuarto caleado ao estilo andaluz. O ventanuco protexíase cun vidro e servía de observatorio privilexiado ao niño da curuxa, quen adoitaba ulular polas noites, facéndome pasar medos que logo houben superar. Tamén a raposa gustaba de situarse nos límites do prado e berrar cara a min a última hora do día, no lusco-fusco, coma quen reclama algunha débeda impagada. Só quen oíse algunha vez o berro do raposo, en vivo e en directo, se fará unha idea da impresión que causaba o seu berro.

Ah! Que saudades daquela miña casa, que en realidade nunca foi miña, nunca de ninguén. Que saudades daquela moza, sempre cos ollos postos no horizonte, incapaz de ver o máis cercano, incapaz de disfrutar como merecía aquel barrio das Fontes, da lonxana Pousada, aló por onde nacen as augas do Río.

"Transition Towns: What is all about?"

2010-03-01T15:40:00.001+01:00

In Transition 1.0 from Transition Towns on Vimeo.

Primeira Xuntanza Internacional de Familias Homeschoolers, en Toledo

2010-02-28T23:52:00.002+01:00

Para quen non saiba de que vai isto do "homeschooling": é o feito de que os nenos reciban os contidos da "enseñanza formal" na casa, en lugar de ir á escola. Dende logo non é nada novo, xa que así se educaron persoeiros que destacaron en todos os campos do saber ao longo da historia, mais si ten de novidoso o feito de que nunha sociedade democrática onde hai acceso universal ao ensino, haxa familias que deciden non escolarizar aos fillos. Por que tomarían unha decisión así? Pois por multitude de razóns, sendo algunhas das máis importantes as seguintes:

- Polo cada vez maior fracaso escolar do sistema oficial de ensino, que condea a catro de cada dez nenos a seren etiquetados de "fracasados".

-Polo tipo de ideoloxía que se transmite nas escolas: a competitividade e a uniformización son dous aspectos que adoitan estar presentes en todas as actividades que se fan nos colexos. Todo o contrario do que debería ser unha escola democrática, que forme cidadáns cultos e críticos.

- Polos fenómenos da violencia e do bullying, que cada vez son mais correntes nos colexos.

- Polo feito de que o sistema escolar está ancorado nuns métodos educativos e nuns contidos do pasado, que non están adaptados ás necesidades que ten a sociedade actual.

-Por motivos relixiosos, xa que para moitas familias a escola non resposta ás demandas de formación moral e espiritual que debería; para outras, os motivos son xusto os contrarios, xa que consideran que a relixión debería estar fóra da escola.

- Por motivos lingüísticos, xa que algúns pais néganse a que os seus fillos reciban a ensinanza oficial nunha lingua distinta á lingua materna dos seus fillos.

-Por varios motivos dos anteriores e algúns que non mencionei.

No noso país o "ensino doméstico" non está regulamentado, ao contrario que noutros países, como por exemplo Portugal, anque o certo é que non hai ningunha lei que obrigue a escolarizar aos nenos. A Constitución Española di que todos os españois teñen dereito á enseñanza, mais non especifica que esta teña que ser adquirida nun centro educativo. Por este resquicio legal é por onde as familias españolas que educan aos seus fillos nas casas consiguen recoñecemento, xa que prácticamente todas as que foron "inspeccionadas " polos organismos oficiais que velan polos dereitos dos menores, puideron seguir ensinando aos nenos na casa, constituíndo, de facto, o recoñecemento legal a esta situación.

Nos Estados Unidos é unha maneira moi habitual de se educar, anque hai máis facilidades para poder presentarse aos exames de obtención das correspondentes titualcións, e tamén escolas a distancia, que proporcionan materiais e guías aos pais ou persoas encargadas de proporcionar educación aos nenos.

As familias españolas que educan na casa, a miúdo matriculan aos nenos en escolas americanas a distancia, e unha vez finalizados os estudios, piden a convalidación dos títulos no MEC. Recentemente, constituíuse Epysteme, que é xustamente a que organiza a xuntanza de Toledo.

É evidente que esta é unha opción moi moi minoritaria e reservada a pais que poden permitirse proporcionarlles aos seus fillos unha educación deste tipo, ben porque teñen posibilidades de compaxinar esta actividade coa súa actividade profesional e tamén porque teñen a formación necesaria ou o diñeiro para lles facilitar os medios aos fillos.

En fin, a sociedade española cada vez é máis complexa.

En Portugal tamén hai familias homescholers, anque aquí acuñouse a expresión "ensino domiciliar" ou "ensino doméstico". Neste país están establecidas unha serie de probas e controis por parte da administración educativa correspondente que garante que o alumno está seguindo o nivel que lle corresponde pola súa idade.

Pois xa sabedes: se vos viñades prantexando que a escola oficial non resposta ás necesidades dos vosos fillos, hai alternativas.

"Moción política para solicitar nos plenos dos Concellos Galegos que Rosa Díez sexa declarada Persoa Non Grata"

2010-02-24T23:13:00.002+01:00

A ver se algún partido político se anima a presentala no seu Concello.

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

O grupo municipal do Partido X do Concello Y presenta a presente moción á vista dos seguintes feitos:

-A dirixente do partido político de ámbito estatal UPD, Rosa Díez, utilizou o xentilicio "gallego" para insultar e descalificar ao presidente da Xunta de Galiza, Alberto Núñez Feijoó e ao presidente do goberno de España, José Luís Rodríguez Zapatero, puntualizando que utilizaba o "sentido máis pexorativo" do termo.

Ademáis, na entrevista co periodista Iñaki Gabilondo, nunha cadea de televisión, logo de afirmar que Zapatero "podría ser gallego en el sentido más peyorativo del término", foi preguntada pola súa opinión sobre Rajoy, ao que, con cara de ironía respostou "Es gallego".

-A dirixente mencionada non só non ofreceu aclaracións nin desculpas aos galegos e ao seu presidente por ternos insultado tan gravemente a todos, senón que voltou a utilizar esta expresión no día de onte, ratificándose no insulto a todo o pobo galego e os seus habitantes.

- O uso do termo "gallego" con calqueira sentido pexorativo é inaceptable por parte de calqueira cidadán, e constitúe unha agresión propia de quen ten prexuízos cara ós galegos baseados na ignorancia e falta de cultura. Un representante político que utiliza un discurso así, non fai máis que buscar a confrontación e a ruptura, en lugar de buscar o entendemento e a cooperación entre todos os territorios que forman o Estado.

Por todo isto é que

SOLICITAMOS

Que este Concello declare a Rosa Díez como PERSOA NON GRATA e o faga saber públicamente a traveso dos medios de comunicación.

"José Luís Sampedro : o crecemento é insostible"

2010-02-24T12:16:00.000+01:00

José Luis Sampedro from AttacTV on Vimeo.

"Casco Vello de Tui: o tesouro agochado"

2010-02-23T20:06:00.012+01:00

A zona monumental de Tui merece un paseo a pé, cámara en man, para poder disfrutar, como é debido, dun casco histórico cheo de historia e valor arquitectónico. Non vou falar aquí do valor único da súa catedral, por ser sobradamente coñecido. Se cadra vale a pena que lle botedes unha ollada á fotografía do seu claustro, que resulta ser un fermosísimo e harmonioso claustro gótico, visitable por tan só 2 euros. Fotografías da catedral veríades abondas, así que subín aquí algunhas olladas á zona vella. O que primeiro pensei ao percorrer as rúas medievais, é que, a diferenza da parte nova ( horrorosa, para o meu gusto), o Tui primitivo está ollando ao Río Miño. Non é estrano, xa que o río foi, é e será vital e estratéxico para a economía dos lugares que atravesa, coma calqueira río. O que é unha necedade é darlle as costas a esta marabilla paisaxística e ecolóxica que cingue o país de norte a sur. Pásalle o mesmo ao resto de poboacións galegas da súa marxe: constrúese de costas ao río, ignorándoo e minusvalorándoo. Non pensamos nel coma nun espazo de lecer e económico, senón simplemente coma unha fonte de mosquitos. En fin, nono ven así os irmáns portugueses, que o honran con cada unha das vilas bañadas polas augas sagradas do noso grande río.

O segundo que pensei é que o Concello de Tui ten moi pouca vista ao ter o casco vello en tan malas condicións. Teno todo para atraer visitantes, para presentarse coma unha xoia urbanística. Se cadra o que non ten é o amor e a visión respectuosa polo patrimonio de quen nos últimos anos gobernou o Concello. Unha vila así, en calqueira país veciño, estaría adornada por centos de floreiras, chea de letreiros contando as moitas anédotas históricas das que aquelas pedras foron testigos, estaría tamén chea de pousadas e hoteliños deses que chaman "con encanto", e de librerías, tendas de agasallos, obradoiros de artesáns... en fin, unha vila así non estaría esmorecida, mal coidada, chea de malas herbas nos muros, sen iluminación axeitada.

Como di Manoel Rivas con moita retranca nalgún dos seus libros, o mito de que os galegos somos conservadores é tan só iso, un mito: non hai máis que ver o mal que conservamos o patrimonio.

En fin, disfrutade das fotos.

"Piñeiral dos areais de Camarido, na desembocadura do Miño"

2010-02-22T23:53:00.002+01:00

Eis unha fotografía tomada na pasada fin de semana no bosque de piñeiros que medran ao pé das dunas de Camarido. Trátase dun bosque enorme, ben coidado e limpo, atravesado por varias pistas forestais, e percorrido por camiñantes varios que atopan á beira do Atlántico este lugar privilexiado. Dicir que está xusto onde o Miño morre nas augas atlánticas, e que mira de fronte á Fortaleza de Nossa Senhora da Ínsua; tamén hai unha vista privilexiada do Santa Trega dende a Praia de Camarido, que se enche de bañistas no verán e que agora é só visitada por quen vai admirar as postas de sol invernías, que alí son espectaculares.

Hai un cámping ben equipado e situado, e tamén un restaurante dende o que se pode contemplar todo o esteiro do río e degustar uns riquísimos pratos, que estes días inclúen lamprea, collida alí mesmo, nesta época en que as lampreas fan a viaxe de volta ás súas orixes fluviais para se reproduciren.

Quería compartir convosco este estupendo descubrimento, xa que é un lugar paradisíaco ao que vale a pena ir en calqueira momento do ano.

"Luscofusco"

2010-02-18T22:12:00.002+01:00

Cada día é distinta a nosa posta de sol. E digo nosa porque así é como a sinto, propia. A vez primeira que deitei os ollos nesta paisaxe fiquei prendida para sempre das augas do Pai Miño, que, suicidas, van morrer ao grande Océano Atlántico. Aquí o Río éo todo; el foi quen esculpiu, lentamente, esta beleza.

Hoxe o Río púxose dacordo co Sol e cas nubes para crear esta postal que vos ofrezo. Case de casualidade foi que me fixei nela, absorta como estaba en estudar certos elementos arquitectónicos do tímpano do Pórtico da Gloria, por preparar unha clase sobre os instrumentos antigos e sobre a arquitectura da Catedral. Como podía estar allea ao que aí fóra estaba acontecendo entre o Río, o Sol, as Nubes, e os montes Trega e Goix?

Que vos guste.

"O esencial é invisible aos ollos"

2010-02-18T17:44:00.002+01:00

"Demasiados brinquedos, demasiadas cousas"

2010-02-17T13:30:00.003+01:00

Que significan os brinquedos para os nenos e nenas? Que significa para os pais e os amigos ou familiares agasallar a un neno cun brinquedo? Cal é o prezo axeitado que un brinquedo ten que ter, nin caro demais nin moi barato? En que proporción aumenta a feliciade dun neno ao ir recibindo máis e máis brinquedos? Cal é o nivel de satisfacción dun neno ao ter moitos brinquedos?

Que significan as cousas para os adultos? En que nivel aumenta a felicidade e a satisfacción ao adquirir máis e máis obxectos? En que medida compensa traballarmos máis e máis horas co obxectivo de podermos adquirir máis obxectos e máis caros? Cal é o obxectivo da nosa vida en relación cos obxectos ?

Penso que para os nenos os xoguetes e as cousas que posúen teñen a mesma importancia que para os adultos: ningunha. O afán por posuír obxectos materiais é infindo e non hai obxecto, por moi bonito, útil e caro que sexa, que apague a ansia de ter máis e máis. Ben o sabe o mercado, que nos inunda a vida de cousas e máis cousas, que nos fan esquecer o máis importante: que unha vida merece ser vivida e disfrutada non en función dos obxectos que logramos xuntar ao longo dos anos, senón en función doutras variables que teñen moito máis que ver co Humanismo e con valores moito máis altos dos que habitan a Bolsa de Nova Iorque. Haberá quen pense que as dúas visións non son incompatibles; eu sospeito que si o son e que para aprendenr a disfrutar de verdade da vida primeiro hai que aprender a vivir sen nada máis ca o imprescindible...

Todo isto pensaba eu mentres miraba a traveso dos vidros cheos de bafo, nunha mañá chuviosa do mes de febreiro.

"O Can da Casa"

2010-02-15T23:35:00.002+01:00

Ola; Son o Scooby e agora son o can da casa. Encargáronme un monte de tarefas, agora que non está o vello Bogui, e sinto unha grande responsabilidade. Até a semana pasada eu non era máis que un cachorro pletórico de enerxía e de brincadeira; cando saíamos a pasear íamos seguindo o vieiro escollido polo Macho Alfa. El era o can máis grande que eu vin, de cor mouro e expresión seria, pouco amigo das miñas tonterías, e moito máis interesado na nosa ama, coa que pasou toda a súa vida ( ben, houbo unha pequena paréntese na que tiveron que se separar, contra as súas vontades, iso si...). Últimamente pasaba máis traballos para camiñar e víase preocupado. Eu penso que lle doía algo, e non é para menos, coas feridas que lle saían por todo o corpo e que nunca curaban...

O caso é que, como din os nenos da casa, o Bogui marchou vivir á floresta, cos esquíos e os paxaros, e, segundo aseguran, cos leóns e os tigres e os crocodilos... todo iso din que hai aquí mesmo, ao ladiño, onde, polo visto, van vivir todos os cans cando son vellos... Se cadra o volvo ver na floresta, cando me toque a min ir vivir alí...

Ben, sexa como for, agora son eu o can da casa, e a miña ama di que se me acentuou a cara de Clingon que xa tiña...

"Meigas trilingües"

2010-02-11T23:13:00.002+01:00

Just in case...
Por se acaso...
Por si acaso...

"Adeus, meu amigo"

2010-02-10T00:03:00.001+01:00

"A Xanela"

2010-02-08T22:57:00.000+01:00

"A Xanela" (2010) from daria on Vimeo.

"20 Mentiras sobre a lingua galega"

2010-02-06T01:10:00.001+01:00

Prolingua 20 Mentiras sobre a lingua galega (2010)

View more presentations from A profa .

"A nena inmigrante"

2010-02-04T22:33:00.003+01:00

A nena inmigrante non asiste ás aulas da relixión única que se enseña no colexo no que está escolarizada.No país do que ven, maioritariamente non se considera que Xesús Cristo sexa fillo de Deus, cousa que aquí non é obxecto de discusión.

Mentras os compañeiros aprenden que os camiños do señor son inescrutábeis, e que todos somos portadores do pecado orixinal, e que a ira de deus destruirá aos adoradores dos deuses falsos, a nena inmigrante é sacada da súa aula por unha mestra, que lle dispensará "atención educativa". Hoxe pregúntalle que quere facer e a nena resposta que lle dá igual, así que a mestra ofrécelle a pizarra para debuxar cos xices de cores. A normalmente inexpresiva cariña morena da rapariga alédase tímidamente, o cal é pouco frecuente. A nena comeza a debuxar a casa do avó, coas súas xanelas, as súas escaleiras e a terraza na que dormen todos nas noites quentes do verán. Debuxa tamén diante da casa o lugar no que á caída do sol sae a familia a sentar ao fresco e tomar o té. Explica que por veces os nenos fican alí durmidos e teñen que ser levados máis tarde ás súas camas no interior da casa.

Tamén hai uns cortellos para os animais e nenos a brincar cabo deles. Estranamente, pódese ver un regueiro de auga, tan pouco abundante naquelas secas terras. Se cadra é o elemento fantástico do cadro, o cal, unha vez rematado, a nena enmarca dentro dun corazón, no que se pode ler MARROCOS.

"A lingua galega no sistema da lusofonía"

2010-02-04T12:51:00.000+01:00

Ecolingua 2009: A esperanza da lusofonía from IGEA on Vimeo.

"Acoso á presa"

2010-01-26T20:23:00.005+01:00

Aquí veñen, todas en manda, sabedoras de que o traballo en grupo lles ha dar mellores resultados nesta caza. Avanzan cos ollos fixos na presa e agárdana a certa distancia, deixándolle introducirse no edificio, onde, por algún tempo, atopará acubillo. O corazón bate con forza no peito de quen se sabe vulnerábel, en inferioridade numérica, ao tempo que calcula as posibilidades reais de poder librarse do furibundo ataque que está a punto de iniciarse. Tampouco as feras as teñen todas consigo, xa que non hai plan que non teña un punto débil, e algo podería saír mal. Achéganse á porta, primeiro indecisas: só algunhas deciden entrar, co corpo gacho e ollos nervosos. Detrás, entra o resto dos indivíduos do grupo de caza. Son todas femias, agás un macho. Sitúanse estratéxicamente, seguindo un plan meticulosamente planeado.

Vemos á presa agochada tras dunha porta fechada, pensando que se cadra desta libra e os acosadores deciden que non val a pena agardar máis, pero mal sabe que estes depredadores veñen dispostos a acabar con ela,arriscándose incluso a saíren algúns deles malparados: non en van este é o territorio natural da asustada mestra de primaria.

Os depredadores, todos eles membros de Galicia Vil-lingüe, están decididos a axustarlle as contas a quen só cumpre co seu deber de lles enseñar a falar e escribir correctamente en galego ós seus alumnos e alumnas.

As feras ulen o medo da víctima e isto anímaas a subiren ao piso onde a mestra ten a súa aula. A estratexia consiste en ameazala esixíndolle que non lles "impoña" o galego aos seus fillos en nome da liberdade lingüística; advírtenlle que o decreto está a punto de aprobarse e que a súa hora está pronta. Profiren ameazas contra os que chaman "mestres políticos" e advírtenlle á mestra que todos eles han ser expedientados. As dentadas das bestas afúndense na carne xa sangrante e aberta. O cheiro do sangue aínda as enlouquece máis e redobran os seus esforzos por abater á mestra.

Mal saben as ignorantes, féridas e duras bestas que a razón da mestra está moito por riba dos seus instintos carroñeiros, dos seus complexos de hienas aspirantes a leóns. Coma esta mestra hai moitas máis mestras, resistindo os ataques das emponzoñadas víboras.

Algún día chegará en que a razón se impoña á falsidade e os soberbios, ruis e poderosos, finchados, valeiros e estúpidos deixen de decidir a sorte deste país.

2010-01-25T12:57:00.000+01:00

Manifestación "Queremos Galego" 21-01-2010 from SonCine on Vimeo.

"Isaac Díaz Pardo: un exemplo de dignidade"

2010-01-24T12:56:00.001+01:00

"Mensaxe"

2010-01-22T16:09:00.002+01:00

Á mediocre caste política que se ten empoleirado nos resortes do poder deste país: non hai decreto que vaia impedir que exerzamos a nosa liberdade de cátedra a quen ten a responsabilidade de facer o seu traballo en conciencia; non hai conselleiro que resista a resistencia da razón e da lexitimidade.

Aos inimigos do galego: son inimigos de si mesmos, pois a lingua galega é patrimonio de todos, os seus falantes e os que nona falan.

Ao presidente da Xunta: o máis anano de todos, nun goberno de ananos; xa me entenderá, se algo leu algunha vez.

"Este decreto, ímolo parar!"

2010-01-19T12:44:00.000+01:00

"Cumpriuse a vontade"

2010-01-12T23:40:00.002+01:00

Érase unha vez un país situado na fin do mundo, asentado sobre unha sólida base metamórfica e agochado entre o brizoso da vexetación. Ollaba á inmensidade dos mares e océanos que o rodeaban na procura do irmán céltico situado nas frías augas do norte.

Tratábase dun dos máis fermosos pobos que un puidese imaxinar: tiña serras esgrevias e montesías, verdes e ondulantes vales, altas chairas de camiños que se perdían na liña do horizonte, rías de augas mornas soñadas por salmóns, sábalos, anguías e lampreas, altos cantís que desafiaban ás violentas ondas mariñas dos temporais inverníos...

Habitado dende épocas remotísimas, deu acubillo a todos cantos a el chegaron; xeracións de invasores e invadidos foron dándolle forma a un patrimonio cultural riquísimo que se manifestaba por todos os recunchos do país en todas as formas posibles: as rochas foron talladas e serviron de testemuña dos prehistóricos tempos nos que os seus habitantes mesmo ousaron levantar as súas casas nos outeiros máis altos; tamén foron as rochas dispostas en singulares monumentos líticos para servir de reposo último a quen algunha vez camiñara pola terra; as árbores foron adoradas e erguéronse ermidas aos deuses, pagáns e cristiáns. Construíronse altas murallas e belos edificios nos que moraron homes insignes. Catedrais de peregrinación mundial, modernas estradas que comunicaron aquel illado país con outros; cidades grandes e pequenas, cidades da cultura; fábricas de coches e centrais térmicas; encoros e encoriños que alumearon lonxe, moi lonxe, mesmo aos países veciños; plantáronse novas e modernas especies de árbores, chegadas de alén mar; construíronse granxas de peixes e as granxas de vacas informatizáronse; tiráronse paredes e concentráronse as parcelas; colocáronse web cams ao vivo nas zonas máis turísticas e as casas de aldea foron convertidas en rurais hoteliños con encanto...

Porén, nada parecía satisfacer aos seus habitantes, que encontraban a súa casa un lugar indigno; con frecuencia maldicían a súa sorte á vez que proxectaban os seus soños nos pobos veciños. Deixábanse seducir polos estranxeiros, cuxas linguas e maneiras encontraban máis belas e delicadas e a cuxos pés se tendían en actitude servil e humilde.

A tanto chegaba o seu desdén por si mesmos, que os habitantes daquel país prefirían mirar ao vacío antes de mirar a un veciño, por medo a verse reflexado. A lingua propia, noutrora cultivada para escribir os máis belos versos de amor, era agora pronunciada con desprezo e utilizábase para maldicir e condear. Pouco a pouco, a lingua ía transformándose, abandoando as súas primitivas formas, para parecerse máis á lingua do país veciño. As verbas eran adaptadas á fonética foránea, e, ao pronuncialas, os cidadáns sentíanse cada vez máis importantes. Ao mesmo tempo, imitaban en todo o posible a cultura veciña, importando os produtos foráneos, que eran vendidos nos mercados locais.

Agora os seus habitantes xa se atrevían a soñar con abandoar o desprezado solar patrio: sentíanse por fin preparados. Só ficaba unha cousa por eliminar: o vello acento da lingua ancestral, que, coma o olor da herba apodrecida, se empeñaba en afear a esforzada pronuncia das novas palabaras.

Tal foi a magnitude da súa ingratitude, deslealdade e desprezo cara á terra aboada cos restos dos seus antepasados, que os Deuses volveron a súa mirada cara a aquel recuncho do mundo do que algunha vez se sentiran especialmente orgullosos. Levoulles algún tempo entender a falla da súa creación, pois a esquizofrenia que se apoderara dos habitantes daquelas terras era tanta que escapaba mesmo á comprensión de quen a vida lles tiña dado. Os deuses, profundamente apenados, decidiron concederlle o seu desexo a quen por fillos tiñan. A partir dese momento, a vontade do pobo foi cumprida e xa nunca máis volveu nacer ningunha persoa no país dos mil ríos. Lentamente, ían desaparecendo, un tras doutro.

Por fin, o obxectivo estaba conquerido e o alacrán foi quen de cravar o aguillón no seu abultado abdome. Xa non ficou ningún galego para avergoñarse da súa historia, da súa cultura e, sobre todo, da súa lingua.

E entón, o Decreto do galego foi aprobado: para certificar a súa morte.

"Neve no Baixo Miño"

2010-01-11T16:34:00.002+01:00

Despois de máis de vinte anos, nevou na desembocadura do Pai Miño. Certo que o ano pasado caeron unhas folerpas a media mañá dun día de xaneiro, mais o de onte era nevar de verdade. Un fermoso agasallo para que os nenos e nenas se despedisen das vacacións de Nadal e voltasen á escola con máis gañas... ben, con algunhas gañas polo menos...

Canta auga da que hoxe ven Río abaixo será daquela que en forma de brancas e lixeiras folerpas acariñou as miñas doces e verdes paisaxes da infancia... e é que noutro tempo lonxano acubillábame á sombra da Serra onde as gurgullantes e claras augas do Río Miño nacen cada día. A neve naquel tempo e naquel meu solar infantil non era pasaxeira, senón que se derretía pouco a pouco, descubrindo novamente os camiños enlamazados e a erba dos prados, tumbada polo peso de tantos días de nevarada.

Non había nada como lamber os carámbanos de xeo, que, pendurados dos lousados cal estalactitas brillantes, se formaban co intenso frío do inverno.

Os paporrubios voaban torpemente á procura dalgunha semente que levar ao peteiro: eran días de caza exitosa para os gatos da casa, que vían, case incrédulos, como os paxariños cheos de frío caían fácilmente baixo as súas gadoupas de gato manso.

Tamén eran días para ficar moi perto do lume aceso de mañá á noite, mantido e atizado pola Madriña, que gobernaba os aspectos domésticos da casa.

Días lonxanos e xa inexistentes, se se pode dicir que o pasado non existe. Ninguén pode dar fe tampouco do futuro... así que fico cos restos da nevada de onte, aínda á beira da estrada, e que me trae lembranzas doutro mundo e doutro lugar. Tamén vos deixo a imaxe dunha das miñas adoradas montañas miñotas, que aínda garda algo do tesouro caído onte.

"Só di Hola"

2010-01-08T20:34:00.002+01:00

Depende de cada unha, mais en xeral ás árbores non lles importa nada que as olles en fite; elas seguen coma se nada, realizando as típicas funcións de calqueira ser vivo ( a saber: nutrición, reprodución e relación.), sen reaccionar á nosa ousadía. Proba incluso a abrazalas, a escoitalas coa orella pegada á súa cortiza: seguerán a ignorarte por completo , e ti poderás incluso escoitar o rumor do zume vital ao correr polos seus vasos por toda a superfície da árbore. Séntate á súa sombra; apoia o teu lombo contra o seu tronco á vez que les, que sei eu, o último libro de Saramago... a elas, impasibles, ergueitas e maxestosas, non lle molestará nin o máis mínimo a túa presenza, incluso pode que a agradezan. Bícaas, fálalles, acaríñaas... satisfai as túas necesidades relacionais; despídete delas efusivamente. logo, xa podes voltar para a casa coa satisfacción de te ter relacionado positiva e equilibradamente con outro ser.

Non se che ocorra facer o mesmo con outra persoa, a non ser que a coñezas ben, que sexa do teu círculo de persoas de confianza, xa que se non for así, pode resultar perigoso. Poderían interpretarse as túas mensaxes como sinais de loucura, ou estravagancia, ou desviación, ou, como mínimo, de condutas disruptivas.

Non deas a man, non biques. Só di Hola.

"Dous anos dende esta beira"

2010-01-06T00:30:00.003+01:00

Pois xa levo dous anos habitando este meu blogue!!! Lembro o momento no que tiven a feliz idea de comezar a escribir nel: xa tiña escritos mentalmente varios artigos antes de decidir o nome do recén nado!!! O caso é que o tempo foxe, "tempus fugit", e pasáronseme tan axina que dá vertixe...

Ultimamente estou máis calada, seino, e é que así é como me sinto: con poucas gañas de falar. Non se trata de nada semellante a un baixón emocional, unha depresión ou algo así, non, senón de que prefiro observar, simplemente. Tampouco quero escribir por escribir, así que só poño por escrito aquilo que realmente penso que vale a pena non esquecer, e de certo que vale a pena felicitarme a min mesma por estes dous anos nos que teñen acontecido tantas cousas boas no persoal e profesional.

Acabo de voltar de pasar uns días en Madrid, e teño que dicir que xa botaba de menos este meu outeiro, esta miña casiña portuguesa. Certo que para ver algúns dos cadros máis valiosos do mundo hai que viaxar á capital do "imperio", e certo tamén que de cando en vez é preciso viaxar a outros "ecosistemas", mais hei dicir que me sinto aliviada de estar de volta.

Dende esta beira tamén vos quero saudar a todos e todas cantos vides aquí parar e desexarvos un ano cheo de cousas boas.

"Chegou o inverno tamén ao Gerés"

2009-12-24T18:46:00.002+01:00

Á procura da neve, chegamos hoxe ao Castro Laboreiro. Mágoa que a chuvia de pola noite xa a derretera toda. Aproveitamos igualmente a viaxe para disfrutar da marabillosa paisaxe que alí se ofrece, tamén nun día frío, escuro e chuvioso coma o de hoxe. Xantamos nun dos varios restaurantes que alí hai, e atopámonos co Pai Natal repartindo presentes. Tamén valeu a pena a conversa coa dona do restaurante, quen nos contou unha longa historia de emigración e negocios emprendidos aquí e acolá, e de supervivencia económica, a cabalo entre as dúas beiras da raia. O mellor, a despedida: acariñarlle a cabeciña a unha cadela da raza local, que descansaba adurmiñada á beira do noso coche.

Un bo día de Natal.

Bo Natal a todos.

"Tardes de chuvia e frío"

2009-12-22T21:51:00.003+01:00

"Outono"

2009-12-05T16:59:00.003+01:00

O outono: a costa arriba do ano. Tempo de vestir a coiraza e de resistir. Procurar a luz e o calor nas fotos do verán. As árbores ficaron feas, tristes, irrecoñecíbeis. A auga cae incesantemente, anegándoo todo. Vai frío e os vidros das xanelas están cheos de bafo. Non quero saír, prefiro ficar deitada no sofá, tapada coa manta vermella, en completo silenzo. Só o son da auga sempiterna a bater na porta, na xanela, en todas partes. O vento arranca os pétalos das miñas flores preferidas: nonas quero ver así. Non quero saír.

Non sei como está a lúa: non se ve por culpa das espesas e escuras nubes; síntome perdida, xa que preciso saber se enche ou mingua. Prefiro non saír.

Polo menos non hai insectos a voar por todas partes: o frío mátaos. Que comerán as arañas agora? Tampouco me gustan as arañas, danme noxo. Adoitaba matalas con spray tóxico, mais deixei de facelo por non contaminar o ar que eu mesma teño que respirar, e agora hai unha en cada esquina. Agardo que fiquen aí, anque non teñan para comer.

Penso en Aminatou Haidar. Ela tamén ten fillos, non sei serán pequenos ou grandes. É unha muller fermosa, de rostro delicado. Sufro pensando nos seus fillos. Todos os fillos deberan ter nai para sempre. Eu boto moitísimo de menos á miña, e xa van once anos da súa morte. Tiña motivos dabondos para se pór ela tamén en folga de fame... mais, de que lle ía servir? A ela si que habían deixala morrer. Agardo que a Aminatou non.

Á terra de Haidar é a onde fuxiron as andoriñas, escapando do frío outonal. Igual, co famoso cambio climático, chegará un día que non teñan xa necesidade de marchar, quen sabe. Será raro escoitar os seus chíos todo o ano.

Oxalá o outono e o inverno pasen axina.

Toda a vida agardando polo verán... que nunca chega.

"Cando saiamos desta!", dicía miña nai, en resposta a calqueira petición miña.

Cando saiamos desta... entraremos na seguinte, e é que o tempo é unha prisión, un ciclo que se repite. Todo na terra o é: o da auga, o das rochas...

Que cansanzo tanta repetición!

Voume tapar mellor.

E durmir.

Ata que escampe.

" Maxia"

2009-11-28T19:31:00.005+01:00

O sol quentaba con forza, e, por sorte, pola estrada non circulaban moitos coches . Se cadra a xente estaría na praia, ou nunha das múltiples festas patronais que se celebraban naquela fin de semana; é ben sabido que o verán é tempo de festas e romarías en toda Galiza.

Como quer que for, ela agradeceu que non houbese máis tráfico pola estrada, xa que cos nervos que levaba, custáballe manter a calma e conducir con tino.

Non quería engurrar o vestido, así que o recolocaba de cando en cando. Escollera o seu mellor vestido, e o que máis a favorecía...

Tampouco quería chegar antes de tempo: non sabería que facer no aeroporto mentras agardaba.

A música púñaa aínda máis nervosa, así que decidiu conducir en silenzo e concentrarse na estrada e nos seus amedoñados pensamentos: tiña medo de que finalmente el non se presentase e de toparse a si mesma de pé en fronte á porta de chegadas, agardando por unha pantasma; tiña medo de que nada fose como tiña imaxinado tantas veces; tiña medo, tamén, das reaccións del: e se a vía e daba media volta? E se finalmente non se presentaba? Que faría entón?
Xa se acercaba ao aeroporto. Pensou en xirar noutra dirección e esquecer toda aquela loucura. A súa natural tendencia a complicarse a vida non lle trouxera máis que problemas, anque tamén é certo que nunca deixara de facerlle caso aos seus instintos, que eran os únicos que nunca a enganaran...

Levaba semanas desexando este encontro, que parecía que nunca chegaba. Semanas de longas e apaixonadas conversas ao teléfono; de vérense a traveso da webcam e incluso durmiren con ela acesa para facérense a ilusión de estar xuntos... agora, por fin, estaban a punto de encontrarse!
Sentíu un esvaído con este último pensamento, mais como xa estaba a punto de entrar no aparcadoiro, non puido facer outra cousa que coller o billete e entrar para aparcar o coche.
Deu varias voltas ata que decidiu onde deixalo. Apagouno e sacou as chaves. Mirouse no espello: gustouse. Abríu a porta e saíu.

Camiñou en dirección porta de entrada. Xa non había escapatoria.

Compúxose, e, moi decidida, avanzou ata o interior.

Xente por todas partes, moito barullo. Colas para facturar e para xantar no único restaurante. Foi mecánicamente cara á zona de chegadas; buscou o panel onde se indicaba a hora de chegada do vóo: estaba en hora, así que faltaban cinco minutos para que aterrase.
Quen coma ela agardaba pola chegada do avión, facía unha roda en torno á porta de chegadas; había pais que agardaban polos seus fillos e fillos que agardaban polos pais; noivos que agardaban ás noivas; un axente dunha empresa de turismo agardaba por algún grupo visitante e un executivo agardaba por algún compañeiro.

Ninguén parecía tan nervoso e excitado como o estaba ela, anque se esforzaba por non aparentalo.

Entretívose en observar as reaccións da xente, nun esforzo por distraer a mente.

Pensou en ir á cafetaría a tomar un café, mais desbotou a idea, dubidando de que lle dese tempo antes de que comezasen a saír os pasaxeiros daquel vóo, que xa aterrara.
Non se moveu e ollou fixamente ás portas, que se abrían e pechaban para deixar pasar os recén chegados.

O corazón era agora un cabalo enlouquecido a correr desbocado.

Seguían a saír persoas.

Dubidou de se o recoñecería, dado que só o coñecía "virtualmente". Saíu un home só, de mediana idade, buscando coa mirada a alguén; quizo correr aos seus brazos...

Non era el.

Sentiuse estúpida; quixo fuxir para o coche e desaparecer dalí. Nunca máis voltaría a saber dela... pero non podía despegar os pés do chan.

Colocou o pelo.Alisou o vestido.

Seguía a chegar xente.

El non saía. Xa case non debía quedar ninguén do avión sen saír.
Sentiuse a máis idiota, a máis ilusa. Agardara tanto tempo por este momento!
Xa só quedaba ela alí de pé, sen se poder mover.
As bágoas enchéronlle os ollos de brillo.
Decidiu marcharse para a casa, de onde non debera ter saído nunca.
No fondo era aquilo o que sempre temera: que todo fose unha grande mentira. Todo palabras baleiras.
Decidiu marcharse, anque antes mirou por última vez á porta, esperanzada.
Cando ergueu a vista, el estaba parado fronte a ela, observándoa con dozura infinita; pousou a equipaxe no chan e correu cara a ela cos brazos abertos.

Dous corazóns batían agora desbocadamente; dúas persoas eran agora unha soa.

As veces, a maxia existe, e pódovos asegurar que esta foi unha delas.

Nunca máis se separaron.

A maxia continúa.

"Que é iso?"

2009-11-19T16:10:00.001+01:00

"Missing Michael..."

2009-11-19T15:56:00.000+01:00