sábado, 22 de enero de 2011

"Nacer, Renacer"


Entre endorfinas, oxitocina e prolactina transcurre a miña vida dende que te reuniches connosco finalmente, tan longamente esperada e felizmente recibida. Aínda non cumpriches a quincena e xa es o centro de gravidade da pequena grande familia. A irmanciña non para de dicir "Que bonita é!"mentras intenta collerte no colo, anque sabe que aínda non te pode soster cos seus braciños; o pai olla para ti con mirada de namorado e o ton de voz múdalle ao falarche. O irmán agasállate con espontáneos accesos de emotividade e en calqueira momento se presenta para abrazarte e bicarte, para logo fuxir correndo e adicarse á súa profesión, que é xogar e xogar. E eu... eu pecho os ollos e só te vexo a ti; teño memorizadas todas as engurras da pelciña das túas mans e dos teus peíños; douche beixiños no nariz, nas fazulas, no queixo... só polo gusto de achegar os meus beizos á túa pel e ulir o teu doche cheiro de bebé.

Nada máis pracenteiro que acordar cada mañá á túa beira, acurrucada contra min, pel con pel, e verte profundamente durmida, coa expresión plácida e a respiración profunda. Lentamente vas acordando e buscas o peito que te alimenta e che dá seguridade; o leite gorentoso enche a túa boca e en pouco tempo botas a cabeza para atrás disposta a durmir novamente. E ao pouco estamos as dúas no país dos soños perseguindo nubes de cores.

Quen nos dixera que este encontro ía ser tan dichoso! Que sorpresa cada vez! Que milagre o da vida!

Nada hai como ter un bebé recén chegado na casa! Un quixera conservar este momento para sempre, ficar así de por vida...

miércoles, 19 de enero de 2011

"Éramos tan felices..."

Ola novamente a tod@s!!!
Grazas por agardar e polos bos desexos.
Non podo aínda describir con palabras todo o remuíño de sensacións e sentimentos que andan a rebulir aquí por dentro, así que ata que sexa quen de lle pór adxectivos ,deixareivos con este documental, sobre o que levo matinando tanto estes días. E é que, aos poucos minutos de nacer a Irene, produciuse unha conversa sobre a importancia da infancia para a vida posterior das persoas, e nela mencionouse a frase que Michi Panero pronuncia neste documental sobre a vida familiar dos Panero: "Éramos tan felices...". Nunca esquecerei aquela conversa.
Convídovos a velo e a descubrir, de paso, a obra dos Panero. O maior dos irmáns vive nun psiquiátrico, máis lúcido que ninguén, e imaxino que tamén máis esquecido que ninguén.
Que sirva como triple homenaxe: a Enrique Lebrero, o home marabilloso que nos axudou á miña nena e a min a fundírmonos no abrazo primixenio; aos Panero, Tecglen e todos cantos cerebros lúcidos se viron anubados pola sombra das drogas e da SIDA naquel Madrid dos anos setenta e oitenta; á infancia, a idade dourada que toda persoa ten dereito a disfrutar.

viernes, 3 de diciembre de 2010

"Fechado por migración"

Igual que as baleas procuran as augas atemperadas do Golfo de México para se reproduciren e logo migran cas súas crías cara ás augas máis frías e abundantes en comida, eu marcho ao Mediterráneo por idénticas razóns. E como non, por facer real aquilo de "Qué le voy a hacer si yoooo, nací en el Mediterráneo, nací en el Mediterráneo", que Serrat cantaba con tanta gracia.
Preguntarédesvos cal é a razón desta miña identificación cos mamíferos mariños e con Serrat...
Na realidade non se trata dunha cousa nin da outra, senón de todo o contrario: o sistema de partos que hai establecido na rede de hospitais, sexan estes públicos ou privados, espántame tanto que fuxo despavorida cara ao único hospital deste país onde unha muller e a súa cría poden ter un parto e un nacemento, respectivamente, digno , sen violencia e humanizado : o hospital Acuario, en Beniarbeig, Alicante.
Quen non teña información ou curiosidade sobre como se pare neste país, nada saberá do tema, mais abonda con dicir que está intervido innecesariamente de principio a fin, que hai un escandaloso número de cesáreas innecesarias, que muller e cría son tratados como se se tratase da produción en cadea dalgún produto e que parto e nacemento están postos ao servizo dos xinecólogos, ao igual que as instalacións nas que se producen, para nada pensadas nos protagonistas senón na comodidade dos "profisionais".
Como eu son obxectora absolutamente a este sistema, véxome obrigada, por vez terceira, a migrar na procura de algo de comprensión, apoio e bo trato para traer ao mundo a unha muller máis, coa dignidade que o feito en si merece.
Así que, o dito, vémonos á volta, o ano que ven!
Bo Natal e boa entrada no ano novo!
Apertas.

"A vida non é como pensabamos..."


Impactante descubrimento!!! Como lle dicía o doutor Spock ao almirante da Enterprise T Kirk cando se encontraban cunha nova forma de vida: "It´s life, Jim, but not as we know it" ( É vida, Jim, mais non tal como a coñecemos")

Sacado de http://www.elmundo.es/elmundo/2010/12/02/ciencia/1291310328.html


Científicos de EEUU, aunque la autora principal es de procedencia cubana, han hallado una nueva forma de vida capaz de alimentarse e incorporar el arsénico, un veneno para cualquier ser vivo, en su metabolismo, lo que rompe el paradigma actual de la biología.

Hasta ahora cualquier organismo estaba compuesto por seis elementos principales que confieren las propiedades de la vida: carbono, hidrógeno, nitrógeno, oxígeno, azufre y fósforo. Sin embargo, una bacteria hallada por Felisa Wolfe-Simons, del Instituto de Astrobiología de la NASA, es capaz de sustituir en su organismo el fósforo por arsénico, dos elementos vecinos en la tabla periódica de los elementos.

"La química es universal, pero ahora parece que la biología no tiene por qué", asegura a ELMUNDO.es Ricardo Amils, catedrático de Microbiología de la Universidad Autónoma de Madrid. "Lo sorprendente es que este organismo es capaz de ordenar sus genes y expresar su ADN con un elemento en la molécula nunca visto en un organismo vivo", dice Amils.

La nueva forma de vida es una bacteria encontrada en Mono Lake, California (EEUU), perteneciente al género de las Halomonas, unas bacterias que viven an ambientes salinos. Se trata de la primera forma de vida capaz de vivir e incorporar en sus moléculas vitales, tales como proteínas o ADN, el arsénico en lugar del fósforo. La investigación, llevada a cabo por científicos de la NASA, abre nuevas puertas en la búsqueda de vida fuera de nuestro planeta.

La vida no es sólo como creíamos
"La vida como la conocemos requiere elementos químicos concretos y excluye otros", explica Ariel Anbar, uno de los autores perteneciente a la Universidad de Arizona. "Pero, ¿son las únicas opciones? ¿Cómo de diferente puede ser la vida?".

El trabajo está firmado por 12 científicos, pero tanto la idea, como la mayor parte del trabajo le corresponde a la joven Felisa Wolfe-Simon, que apenas acaba de terminar su doctorado. Sin embargo, su revolucionaria ocurrencia de que la vida podía utilizar arsénico para funcionar impactó en el Instituto de Astrobiología de la NASA, que confió en ella para desarrollar el trabajo.

Y finalmente, ha dado sus frutos. La científica encontró hace casi un año esta bacteria capaz de incorporar arsénico en su organismo. Pero, debido a lo revolucionaria y controvertida que sería la investigación, ha sido preciso realizar un buen número de comprobaciones científicas con las más sofísticadas técnicas de laboratorio para demostrar la veracidad y hacer irrebatible el trabajo. Esa también es la razón por la cual la cantidad de firmantes del trabajo ha ido aumentando con el paso del tiempo.

Los investigadores consultados por ELMUNDO.es no han ahorrado elogios para el trabajo y lo han calificado de "rompedor". Aún es pronto para calibrar la repercusión que tendrá en el futuro, pero Ricardo Amils bromea diciendo: "seguro que más de un científico esta noche no irá a dormir a casa".

martes, 30 de noviembre de 2010

"Realidade virtual? Realismo máxico? Non: só Ciencia"



Para os que sexades apaixonados da ciencia ficción: pouco a pouco a ciencia vaise desprendendo do adxectivo "ficción", así que dentro de nada non quedará material para poder elaborar unha boa serie ao estilo Galactica Battlestar ou Star Treck, xa que nos veremos vivindo neses mesmos escenarios. Teño moitas reservas a respecto de introducir nas nosas vidas a tecnoloxía até o punto de integrármonos cas máquinas a traveso de microchips no cerebro, etc, pero está claro que se a cousa vai por aí, será realidade en pouco tempo, así que agardo que non esteamos a crear vida intelixente que logo se volva contra nós, como acontece en Galáctica, onde as máquinas se rebelan e exterminan á Humanidade, salvándose só unhas 50000 persoas, que vagan polo universo abordo da Galáctica e outras naves da flota na busca dun planeta habitable e perseguidos constantemente polos cylon.
En fin, cousa intersante... e perigosa.